02 - İMAN NİMETİ

05 - Kimler Sonsuz Yanacak ?

İmam-ı Rabbani (Kuddise Sirruh) 

Hindistan'da yetişen en büyük velî ve âlim. Âriflerin ışığı, velîlerin önderi, İslâmın bekçisi, müslümanların baştâcı, müceddid, müctehid ve İslâm âlimlerinin gözbebeğidir. İnsanların îtikâd, ibâdet ve ahlâk husûsunda doğruyu öğrenmelerini, öğrendikleri bu bilgiler ile amel etmelerini sağlayan, insanları Allahü teâlânın rızâsına kavuşturmak için rehberlik eden ve kendilerine "Silsile-i aliyye" denilen İslâm âlimlerinin yirmi üçüncüsüdür. İsmi, Ahmed bin Abdülehad bin Zeynel'âbidîn'dir. Lakabı Bedreddîn, künyesi Ebü'l-Berekât'dır. 1563 (H.971) senesinde Hindistan'ın Serhend (Sihrind) şehrinde doğdu. İmâm-ı Rabbânî ismiyle tanınmıştır. İmâm-ı Rabbânî, Rabbânî âlim demek olup, kendisine ilim ve hikmet verilmiş, ilmi ile amel eden, ilim ve amel bakımından eksiksiz ve kâmil, olgun âlim demektir. Hicrî ikinci bin yılının müceddidi (yenileyicisi) olmasından dolayı "Müceddîd-i elf-i sânî", ahkâm-ı İslâmiye ile tasavvufu birleştirmesi sebebiyle, "Sıla" ismi verilmiştir. Hazret-i Ömer'in soyundan olduğu için, "Fârûkî" nesebiyle anılmış, Serhend şehrinden olduğu için de oraya nisbetle, "Serhendî" denilmi 

İman, muma benzer

Bu zat buyuruyor ki: (Bizi, Rabbil âlemin,

Resule uymak ile şereflendirsin, âmin.

Ona tâbi olmanın ufak bir zerresi hem,

Üstündür ahiret ve dünya lezzetlerinden.

Ona tâbi olmak da, ona iman etmektir.

Ve gösterdiği yolda, dosdoğru yürümektir.

Onun yolu, Kur’an-ı kerimin yoludur tam.

Bu da islamiyet’tir veyahut din-i islam.

Ona uymak için de, önce iman edilir.

Sonra da, müslümanlık iyice öğrenilir.

Sonra farzlar yapılıp, kaçılır her haramdan.

Ve sünnetler yapılıp, kaçılır mekruhlardan.

İman etmek, mutlaka her insana lazımdır.

Hatta bu, herkes için zaruri, yani farzdır.

Yine Resulullaha, her kim ki iman eder,

Onu, mal ve canından daha ziyade sever.

Lakin bu sevgisinin alameti olarak,

Onun sünnetlerine tâbi olur muhakkak.

O Server ne dediyse, hepsini beğenerek,

Kalben kabul etmeye, denilir iman etmek.

Böylece iman eden kimseye mümin denir.

Mümin, Resulullahın her sözünü beğenir.

Birisine inanmaz, yahut şüphe ederse,

İmanını kaybedip, küfre düşer o kimse.)

Bir gün de buyurdu ki: (Mümin, her şeyden önce,

İman bilgilerini öğrenmeli iyice.

Sonra ,fıkıh bilgisi öğrenmek, iyi bilmek,

Her mümin üzerine farzdır ki, mühimdir pek.

İslamın şartı beştir: Namaz, oruç, hac, zekat.

Ve başta imandır ki, bunlardır işte beş şart.

Her kim iman edip de, ibadet yapar ise,

Mümin veya müslüman denilir o kimseye.

Bu dört farzı yapıp da, hem kaçarsa haramdan,

Olmuş olur o kimse, tam, olgun bir müslüman.

Bunlardan bir tanesi bozuk olursa eğer,

O müslümanlık dahi bozuk olur bu sefer.

Böyle iman, insanı, dünyada belki korur.

Ama imanla ölmek, çok müşkil ve zor olur.

İman, açık havada yanan bir muma benzer.

Çabucak sönüverir, feneri yoksa eğer.

Ahkam-ı islamiye, işte fener gibidir.

İkisine birlikte, islamiyet denilir.

Çıplak mum çabuk söner, imansız islam olmaz.

İslam olmayınca da, o iman elde kalmaz.

Hem kuvvetli bir iman, hem  de salih bir amel,

Lazımdır ki, bunlarla insan olur mükemmel.

İman edip, ihlasla amel eden bir insan,

Olur Allah katında, olgun, halis müslüman.

Kim de islamiyet’i, heva ve hevesine,

Uydurmaya kalkarsa, düşer küfrün içine.)