05 - PEKİ DİYEN KAZANIR

Dua almaya bakın

Seyyid Fehim Arvasi, hal ehli bir veli'ydi.

Büyük insan olduğu, her halinden belliydi.

O, bir gün buyurdu ki: (Bakın dua almaya.

İnsan, dua alarak yakın olur Allah'a.

Evliya-yı kiramdan, Ubeydullah-ı Ahrar,

Çok dua istemeyi, etmişti adet, şiar.

Buğday satın almıştı, bir gün de bir kimseden.

Ayrılıp gitti sonra, hiç dua istemeden.

Üç günlük bir mesafe gitmişti ki o fakat,

Dua almadığını hatırladı o saat.

Dedi: (Eyvah, ben ondan dua talep etmedim.

Onun duasındaydı belki de saadetim.)

Üç günlük mesafeden, geriye döndü yine.

Geldi buğday aldığı o köylünün evine.

Köylü onu görünce, sual etti pür-telaş:

(Yoksa bozuk mu çıktı buğdaylar ey arkadaş?)

Dedi ki: (Hayır hayır, iyi çıktı buğdaylar.

Ve lakin istemeyi unuttuğum bir şey var.)

(Nedir?) diye sorunca, dedi ki: (Biraderim!

Ben, gördüğüm herkesten, dua talep ederim.

Lakin senin duanı, unuttum istemeyi.

Yolda hatırladım da, bu yüzden döndüm geri.)

Köylü, hayret içinde dedi: (Yani şimdi sen,

Yalnız bunun için mi geldin hiç üşenmeden?)

(Evet, sırf bunun için geldim) dedi o Hazret.

Köylünün şaşkınlığı, fazlalaştı begayet.

Ellerini kaldırıp, dedi ki: (Ya ilahi!

Aç bunun kalp gözünü, veli olsun bu dahi.)

Anında kabul oldu, onun bu halis sözü.

Hace Ubeydullah’ın açıldı gönül gözü.

Yine bir defasında buyurdu: (Haya, edep,

Hayatın her anında, lazımdır insana hep.

Herhangi bir mümini görürseniz siz eğer,

Mütevazı davranıp, verin kıymet ve değer.

Zira hiç belli olmaz, o gördüğün, kim bilir,

Allah'ın çok sevdiği bir veli olabilir.

Vaktiyle bir talebe, yürürken yolda bir gün,

Öteden geldiğini farketti bir büyüğün.

Durdu ve edebinden, yol verdi ihtiyara.

O öne geçsin diye, çekildi az kenara.

Lakin o yaşlı zat da durdu ve dedi: (Ey genç!

Ne için yürümezsin, yol senin, önce sen geç.)

Çocuk çok edepliydi, dedi ki: (Ey efendim!

Ben sizin önünüze nasıl geçebilirim?

Siz yaşlı amcasınız, ben ise bir talebe.

Önünüzden yürümek yakışır mı edebe?)

Evliyadan bir zatmış meğerse o ihtiyar.

Dönüp, o talebeye eyledi tek bir nazar.

O nazarla, çocuğa bir hal oldu o anda.

Kalp gözü açılarak, evliya oldu o da.)