ŞİİRLERLE MENKIBELER

GÜZEL NASİHATLAR

 

1.Cild

  Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhara Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

02 - EY GAFİL İNSAN

Ana babaya hizmet

 

Veliyyullah Dehlevi, hal ehli bir büyük zat.

(Ana-baba) hakkında, şöyle etti nasihat:

 

Ana-baba hakkında, lüzumlu bilgileri,

Şöyle beyan etmiştir, Allah'ın Peygamberi:

 

(Bir kul ki, anasının ayağını öperse,

Cennetin eşiğini öpmüş olur o kimse.

 

Razıysa anne baba, kızı yahut oğlundan,

Allahü teâlâ da, razı olur o kuldan.

 

Ve eğer anne baba, kızarsa evladına,

Allah da, gadab eder elbette o kuluna.

 

Onlara her yapılan iyilik, yardım, ihsan,

Üstündür çok nafile namaz, oruç ve hacdan.

 

Eğer anne babaya, hizmet etse bir evlat,

Yarın mahşer gününde, ateşe girmez o zat.

 

Ve eğer şefkat ile bakarsa yüzlerine,

Hac ve ömre sevabı yazılır o mümine.)

 

Biri sordu Resule: (İhtiyar oldu annem.

Yaşlılıktan ötürü, aklı da azaldı hem.

 

Bütün hizmetlerini, bizzat ben yapıyorum.

Elimle yediriyor, sırtımda taşıyorum.

 

Ona yapmış olduğum bu hizmet sebebiyle,

Ödemiş olur muyum hakkını tamamiyle?)

 

Buyurdu ki: (Olmazsın, şu ki bunun hikmeti,

O, senin yaşamanı isteyip hizmet etti.

 

Sen ise, validene hizmet edersin, fakat,

Beklersin ki, acaba ne zaman eder vefat?)

 

Bir kimsenin babası, felç olmuştu aniden.

Oğlu hizmet ederdi, o günden itibaren.

 

Ve lakin usanınca babasına bakmaktan,

Bir gece vakti onu, sırtına alaraktan,

 

Evden çıkıp, dedi ki hem de kendi kendine:

Götürüp bırakayım, ıssız bir dağ dibine

 

Geldi bu niyet ile, kervan geçmez bir dağa.

Başladı oralarda, uygun yer aramaya.

 

Lakin bildi babası, onun bu niyetini.

Dedi ki: (Ey evladım, fazla üzme kendini.

 

Beni şuraya bırak, hiç yorulma boş yere.

Zira ben de babamı, bırakmıştım bu yere.)

 

Bu sözler karşısında, üzüldü buna gayet.

Sordu ki: (Nasıl oldu, bana dahi izah et.)

 

Dedi: (Benim babam da, felç olmuştu bir gece.

Ben de böyle bakmıştım babama senelerce.

 

Ve lakin senin gibi, ben de çok usanmıştım.

Bir gece, tam bu yere getirip bırakmıştım.

 

Zira büyüklerimiz, demiş ki zamanında:

Her kişi ne ekerse, onu biçer sonunda.)

 

Bu sözler, bir ok gibi saplandı sinesine.

Onu tekrar sırtlayıp, götürdü hanesine.

 

Giderken hem ağlıyor, hem dua ediyordu.

(Ya Rabbi, yanlış yaptım, beni affet) diyordu.

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan