72 - ALİ BİN FUDAYL (Rahmetullahi Aleyh)

Ne için ağlıyorsun?

Hadis âlimlerinden, Ali bin Fudayl vardı.

Allah korkusu ile, zaman zaman ağlardı.

Bir gün, yine ağlarken, babası sordu ona.

(Ne için ağlıyorsun, ey yavrum, söyle bana?)

Dedi ki; (Babacığım, kıyamet gününde biz,

Bir arada olmazsak, nice olur halimiz?

Şimdi olduğu gibi, olmazsak bir arada,

Diye düşünerekten, ağlıyorum burada.)

Babası, cevabında dedi ki evladına:

(Abdullah bin Mübarek, şöyle demişti bana.

Dünyadan kesilirse bir kişi, Allah için,

Hali, ne de güzeldir böyle olan kişinin.)

Fudayl bin İyad der ki: (Evladım Ali'yi, ben,

Gördüm, kendi kendine şu sözleri söylerken:

Ey nefsim, Cehennemden kurtuluş ne zamandır?

Şayet kurtulamazsan, halin ne de yamandır.)

Yine o anlatır ki: (Bir keçimiz var idi.

Bu, bir gün, başkasının arpasından yemişti.

O günden itibaren, o keçinin sütünden,

Kimse süt içmemişti, ailemiz içinden.)

Bir gün, Ali bin Fudayl bir yerde otururdu.

Birinin, şu âyeti okuduğunu duydu:

(Âlemlerin Rabbine, hesap vermek üzere,

İnsanlar, o gün kalkıp, toplanırlar bir yere.)

Bayılıp düştü derhal, âyetin tesirinden.

Gelemedi kendine, fazla teessüründen.

Bir gün de ağlıyordu, sordular bunu ona.

Buyurdu: (Haksız yere, zulmetti biri bana.

Yarın sual etse ki o kimseye Rabbimiz:

Sen, ne için zulmettin bu kuluma sebepsiz?

Cevap veremez diye Rabbinin sualine,

Düşünüp ağlıyorum, o kişinin haline.)

Bu zat, bir sohbetinde buyurdu: (Ey insanlar!

Gafletle yaşamayın, Cehennem var, ateş var.

Ateş deyip geçmeyin, ona hiç dayanılmaz.

Bir kibrit alevine, elinizi tutun az.

Şimdi çoğu insanlar, bir dünyalık menfaat,

Uğruna, Cehenneme sürükleniyor, heyhat!

Kalpten dünya sevgisi çıkmadıkça velhasıl,

Hakiki saadete, olamaz kimse vasıl.

Çok oruç tutmak ile ve kılmakla çok namaz,

Kalpten dünya sevgisi, yine çıkarılamaz.

Bunu elde etmenin, bir yolu var ki şu an,

Bu da, bu saadete, bu nimete kavuşan,

Bir Allah adamını, sevip ona uymaktır.

Yani nefsine değil, ona tâbi olmaktır.

Çünkü o büyüklerin, doğrudur her bir işi.

O zatlara uymakla, kurtulur ancak kişi.

Edebin tarifi de, itiraz etmemektir.

Büyüklerin emrine, derhal peki demektir.)