62 - FUDAYL BİN İYAD (Rahmetullahi Aleyh)

Taşlar altın oldu

O yahudi, hakkını helal eylemeyince,

Buna, hazret-i Fudayl kederlendi bir nice.

Zira çok korkuyordu kul borcuyla ölmekten.

Hem de zevk alıyordu, borcunu ödemekten.

O helal etmeyince, düştü büyük bir derde.

Zira nasıl giderdi o borçla ahirete?

Yahudi, zor duruma sokmak için Fudayl’i,

Olmayacak, zor işler teklif etti bir hayli.

Dedi ki: (İstiyorsan benimle helallaşmak,

Şu kayalık tepeyi, dümdüz eyle kazarak.)

Fudayl razı oldu ve bir yerden buldu kazma.

Ve başladı o dağı ihlas ile kazmaya.

Bu ihlas ve azimle işe başladığından,

Hak teâlâ, Fudayl'e yardım etti fadlından.

Seher vakti bir rüzgar, Allah'ın izni ile,

Esince, o tepeden kalmadı bir iz bile.

Yahudi bunu görüp, dona kaldı hayretten.

İşte bu hal, kalbine nur saldı hidayetten.

İnsaf edip dedi ki: (Sen şimdi beni dinle.

Benden bir avuç altın almıştın ya vaktiyle,

Ben yemin etmiştim ki: Onları, bana Fudayl,

Vermedikçe, hakkımı etmeyeceğim helal.

Şu yastığın altına, altın koydum az önce.

Onları oradan al, bana getir öylece.

O bir avuç altını getir ki bana derhal,

O takdirde hakkımı, edeyim sana helal.)

Çakıl taşı koymuştu yastığının altına.

Merak ediyordu ki, dönecek mi altın’a?

Fudayl, yastık altına uzanınca eliyle,

O taşlar, altın oldu kudret-i ilahiyle.

Yahudi, avcundaki altın olan taşları,

Görünce, gözlerinden aktı sevinç yaşları.

Kalbinde, iman nuru başladı parlamaya.

O artık hazır idi, halis mümin olmaya.

Kalkıp ona sarıldı ve dedi ki: (Ey Fudayl!

Sende ne hakkım varsa, hepsini ettim helal.

Müslüman olmam için, anlat bana dinini.

Ben de sana diyeyim, işin hakikatini.)

Bu sefer Fudayl şaştı yahudinin haline.

Dedi ki: (Söyle peki, işin hakikati ne?)

Dedi: (Okumuştum ki Tevrat’ta önceleri,

Günahına, halisen tövbe ederse biri,

Alameti şudur ki, taşı tutsa eliyle,

Taş altın’a çevrilir, kudret-i ilahiyle.

Çakıl taşı koymuştum, ben de yastık altına.

Taşlar, senin elinde, dönüverdi altın’a.

Seni imtihan için yapmıştım bu işi ben.

Pâk oldu kalbim şimdi, şu küfür pisliğinden.

Anladım ki, hak imiş senin dinin Vallahi.

Ayrıca samimi ve halismiş tövben dahi.)