44 - SAFVAN BİN SÜLEYM (Rahmetullahi Aleyh)

Şişerdi ayakları

Safvan ibni Süleym ki, tabiinden bir zattır.

Her hali, insanlara öğüt ve nasihattır.

Rabbine öyle kulluk ederdi ki severek,

Geçerdi her gecesi, hep ibadet ederek.

Yarın öleceğini bilseydi de, o yine,

İlave yapamazdı, günlük ibadetine.

Zira öyle çoktu ki, ibadet ve taati,

Az daha fazlasına, yetişmezdi takati.

Çok namaz kıldığından dolayıdır ki hatta,

Şişerdi ayakları, çok durmaktan ayakta.

Namazlarda ağlayıp, gözyaşı dökerdi hep.

Seccadesi, devamlı ıslaktı bundan sebep.

Hatta kurumasına, hiç fırsat kalmıyordu.

Zira ertesi gece, yine ıslanıyordu.

Derdi ki: Resulullah buyurdu ki bir defa:

(Her göz, eğlayacaktır kıyamette mutlaka.

Yalnız şu gözlerdir ki, o gün hiç ağlamazlar.

Allah korkusu ile, hiç harama bakmazlar.

Ve bir de, Allah için uyumayan gözlerdir.

Ve Allah korkusuyla, göz yaşı dökenlerdir.)

Zamanın halifesi, vali ile gezerken,

Bir mescitte, bu zata ilişti gözü birden.

Ve onu göstererek, sual etti valiye:

(Şu direğin yanında, oturan kimdir?) diye.

Vali arz eyledi ki: (Ya emir-el müminin!

Safvan ibni Süleym'dir, o bana gösterdiğin.)

Halife, hizmetçiye emretti ki bu sefer:

(Şu bir kese altını, şu zata götürüp ver.)

Hizmetçi, kese ile ona doğru giderken,

İbni Süleym anlayıp, namaza durdu hemen.

Hizmetçi, başucunda bekleyip kendisini,

Bitirince, arz etti o altın kesesini.

Ve dedi ki: (Halife gönderdi bunu size.

İhtiyacınız vardır, sarfedin evinize.)

Buyurdu ki: (Bu işte yanlışlık var kardeşim.

Zira benim, altın ve gümüşle yoktur işim.)

Dedi: (Safvan değil mi sizin ism-i aliniz?

Bunu size gönderdi, lütfen kabul ediniz.)

Buyurdu: (İsim doğru, lakin sen dinle beni.

Tekrar git, iyi öğren, kime gönderdiğini.)

Hizmetçi, ayrılarak gidince öğrenmeye,

O da, pabuçlarını giydi ve gitti eve.

Bir gün de buyurdu ki: Şeytan, bir müslümana,

Görünerek demiş ki: (Bir şey diyeyim sana.

Bu sana diyeceğim, doğrudur, bana inan.

Her ne olursa olsun, gadaba gelme, aman!

Eğer öfkelenirsen, bil ki elimizdesin.

Zira en zayıf anın, o andır işte senin.

Eğer hakim olmazsan o vakit sen kendine,

Ben hükümran olurum, girip de bedenine.)