38 - EBÜL ABBAS EL BASİR (Rahmetullahi Aleyh)

Sade hayat yaşardı

Annesi, kucağına alarak bu oğlunu,

Emzirip, ihtimamla büyüttü sonra onu.

Vakta ki bu çocuğu, geldi yedi yaşına,

Kur'an tilavetini öğretti önce ona.

O, daha büyüyünce, ilme verdi kendini.

Öğrendi ince ince islam bilgilerini.

İnsanlardan uzak ve ayrı bir hali vardı.

Dünyaya rağbet etmez, sade hayat yaşardı.

Babası, o beldede sultan olduğu halde,

Dünya nimetlerinden etmezdi istifade.

İnsanlar derlerdi ki: (Padişahtır babanız.

Siz ise, fakirane bir hayat yaşarsınız.)

O buyurur idi ki: (Doğrudur, öyle evet.

Lakin biz, ahirete veririz ehemmiyet.

Bu dünya nimetleri, sahtedir, vefasızdır.

Bu gün senin ise de, yarın başkasınındır.

Halbuki ahirette ele geçen nimetler,

Hakiki nimet olup, ebedi devam eder.)

Ebül Abbas, sonradan teşrif edip Mısır’a,

Çok faideli oldu orada insanlara.

Nil nehri kıyısına, kurarak dergahını,

Yıllarca tenvir etti o yörenin halkını.

Öteki yakasında, vardı başka evliya.

Mektuplaşırlar idi ikisi ekseriya.

Ebül Abbas, ne zaman yazsaydı mektubunu,

Nil nehri üzerine koyardı gidip onu.

(Ebüssü’ud) idi ki karşıdaki veli zat,

Gidip, su üzerinden alırdı onu bizzat.

Ebül Abbas, burada henüz dergah kurmadan,

Biri, Ebüssü’udun hizmetindeydi her an.

Bu zata, yirmi sene hizmet edip nihayet,

Sonunda, kendisinden talep etti icazet.

Hocası buyurdu ki: (Bana çok hizmet ettin.

Ve lakin benden olmaz, senin mezuniyetin.

Mağrib memleketinden gelir ki bir evliya,

O, kurar dergahını, şu karşıki kıyıya.

İsmi Ebül Abbas’tır, yakında gelecektir.

Senin icazetini, o veli verecektir.)

Birkaç gün geçmişti ki, çağırdı onu yine.

Buyurdu ki: (O veli, teşrif etti yerine.

Sen şimdi durma artık, o zatın yanına git.

Ve çok hizmet eyle ki, olasın çok müstefit.)

(Peki efendim) deyip, geçti karşı kıyıya.

Gördü ki, teşrif etmiş o dediği evliya.

Yaklaşıp, edep ile öptü onun elini.

Ve lakin söylemedi ne için geldiğini,.

Fakat o buyurdu ki: (Hoş geldin ey evladım!

Seni yetiştirmektir benim de tek muradım.

Allah, Ebüssü’ud’a versin ki çok hayırlar,

Himaye etti seni, biz gelinceye kadar.)

O günden itibaren, ona çok etti hizmet.

Yetişip, bu veliden aldı mutlak icazet.