|
13 - SEYYİDET NEFİSE
(Rahmetullahi Aleyha)
İmam-ı Şafiiye duası
Seyyidet
Nefise ki, meşhur idi
takvası.
Hak teâlâ indinde, pek
makbuldü duası.
Hasta olan birine, etse
idi bir dua,
Onun bereketiyle,
bulurdu derhal şifa.
İmam-ı Şafii de, hasta
oldu bir zaman.
Ve hatta hastalığı,
artıyordu durmadan.
Hemen bir talebeyi
Seyyidet Nefiseye,
Gönderip rica etti,
(Bize dua et) diye.
O talebe gelerek, bu
hali eyledi arz.
Dedi: (Dua buyurun,
üstadım hasta biraz.)
El kaldırıp, şöylece dua
etti o dahi:
(İmam-ı Şafii'ye şifa
ver ya ilahi.)
O, dönüp de İmama
etmeden henüz avdet,
İmam iyileşerek, buldu
sıhhat, afiyet.
Bir başka zaman dahi,
yine hastalanmıştı.
Yine dua almaya, ona
adam salmıştı.
O, gelip arz eyledi
Seyyidet Nefise'ye:
(Beni İmam gönderdi, dua
ediniz diye.)
Az durup, buyurdu ki:
(Edeyim, peki ala.
Bol bol rahmet eylesin
İmam'a Hak teâlâ.)
Talebe geri dönüp,
gelince üzgün üzgün.
Gördü ki, hastalığı
fazlalaşmış büsbütün.
Arz etti ki: (Seyyidet
Nefise, hakkınızda,
Allah rahmet eylesin
diyerek etti dua.)
Buyurdu: (Böyle dua etti
ise o şayet,
Vefat edeceğime
buyurmuşlar işaret.)
Vasiyetini yapıp, tembih
etti ki hem de:
(Seyyidet Nefise de
bulunsun cenazemde.)
Bu hadiseden sonra,
geçmedi fazla zaman.
Ve İmam-ı Şafii göç etti
bu dünyadan.
Hemen haber verdiler
bunu Nefiseye de.
Çok üzülüp, namaza
gitmek istediyse de,
Zayıf olup, sıhhati
değildi pek de iyi.
Yanına getirdiler bu
yüzden cenazeyi.
En geri safta durup,
namazı kıldı yine.
İmamın vasiyeti, gelmiş
oldu yerine.
Tam cenaze namazı
bitmişti ki, o saat,
Gaibden, şöyle bir ses
duydu bütün cemaat:
(İmam-ı Şafii'yle,
Seyyidet Nefise'nin,
Hürmetine, burada
olanların hepsinin,
Affoldu
günahları)
diye nida edince,
Cemaat bunu duyup, gark
oldular sevince.
Son günlerinde dahi,
oruçluydu hep yine.
Oruç tutmamasını,
söylediler kendine.
Buyurdu: (Otuz yıldır,
dua ederim ki hep,
Azrail, oruçluyken
ruhumu etsin talep.)
Vefat gününe kadar,
tuttu hep orucunu.
Nihayet oruçluyken,
teslim etti ruhunu.
Kendisinin kazdığı
mezara defn ederek,
Ağladılar ardından, göz
yaşları dökerek. |