|
18 - MUTARRİF BİN
ABDULLAH
(Rahmetullahi Aleyh)
Şerefli insan
Muttarif bin Abdullah
tabiin-i izamdan.
Âlim ve takva ehli
evliya-yı kiramdan.
Güzel elbise giyer, iyi
ata binerdi.
Nasihat vermek için,
sultanlara giderdi.
Allah korkusu ile hesap
verme derdinden,
Daim hüzünlü olup,
geçiyordu kendinden.
Öyle fazla idi ki onun
bu endişesi,
(Keşke toprak olsaydım)
idi hep düşüncesi.
Son derece sabırlı,
tevekkül ehliydi pek.
Her dert ve musibete,
katlanırdı severek.
Genç yaşında, bir oğlu
vefat etti bir zaman.
Bu kederli halini,
gizledi insanlardan.
Sakalını tarayıp, giydi
güzel elbise.
Razı oldu, Allah'ın
takdiri her ne ise.
Gördü ki, bu haline
şaşırdı bazı kişi.
Dedi: (Hoş ve güzeldir
Rabbimizin her işi.)
Yapabilmesi için daha
iyi ibadet,
Gece uykularına, verirdi
ehemmiyet.
Buyururdu: (Yatsıyı
kılınca, hemen yatmak,
Sabaha, boynu bükük,
kırık kalp ile kalkmak,
Daha iyi geliyor bana
şöyle etmekten:
Çok ibadet yapıp da,
kendini beğenmekten.)
Derdi: (Kulun aynıysa,
dışı gibi, içi de,
Rabbimiz buyurur ki:
gerçek kul budur işte.)
İnsanlara hizmeti,
vazife biliyordu.
(Dünyada en kârlı iş,
işte budur) diyordu.
Kimseyi gıybet etmez,
dinlemezdi de hatta.
Derdi ki: (Bu, korkunç
bir hastalıktır adeta.)
Dünya çıkarı için,
olursa kitap yazan,
Böylelere, nasihat
ederdi çoğu zaman.
Derdi ki: (Ahirette
böyle olan kimseler,
Bu yaptıkları için, çok
pişmanlık çekerler.
Derler: (Ateş olsaydı
keşke kalemlerimiz.
Asla dokunmasaydı onlara
ellerimiz.)
Bilin ki, iman ile
ölmekten daha fazla,
Kıymeti haiz olan bir
nimet olmaz asla.
İhlas ile, zevk ile
ibadet eylemeli.
Her taatin peşinden,
yine tövbe etmeli.)
Bir yıl hacca gitmişti,
dua etti: (Ya Rabbi!
Yoktur bu toplulukta
günahkâr benim gibi.
Benim günahım ile,
reddetme bu hüccacı.
Onların hürmetine, kabul
eyle bu haccı.)
Halbuki herkes onu
vesile ediyordu.
Onun hatırı için
Allah'tan istiyordu.
Derdi ki: (Görse insan,
sırf kendi günahını,
Vakit bulmaz görmeye,
başkasının aybını.
Her derdini, Rabbine arz
eyleyen bir insan,
Dünya ve ahirette, şeref
bulur her zaman.) |
