04 - MENSUR BİN AMMAR (Rahmetullahi Aleyh)

Besmele’ye hürmet

Mensur ibni Ammar ki, şanı büyük bir veli.

Hitabeti kuvvetli, tesirliydi sözleri. 

Gençliğinde, bir kağıt gördü yol üzerinde.

Besmele-i şerife, yazılıydı üstünde.

Vicdanı sızlayarak, eğilip aldı, ancak,

Bakındı, bulamadı, müsait yer koyacak.

Besmeleye hürmeten, koydu onu ağzına.

O gece, nurlu bir zat, girerek rüyasına,

Dedi ki: (Sen Rabbinin ismine hürmet ettin.

Açıldı kapıları, sana ilmin, hikmetin.)

Uyanıp tövbe etti, bilcümle hatasına.

Çalışıp girdi o da, veliler arasına.

Bu zatın zamanında, vardı ki genç bir kişi,

Devamlı içki içip, eğlenmekti hep işi.

Oturdu bir gün yine, bir içki âlemine.

Ve dört gümüş vererek, kölesinin eline,

Dedi:  (Bu dört gümüşle, hemen çık da, bir yerden,

Bana, meze olarak birşeyler getir hemen.)

O köle, (Peki) dedi ve çıktı dışarıya.

Meze almak üzere, gidiverdi çarşıya.

Bir yerde, kalabalık insanlar gördü fakat.

Bir kişi konuşuyor, dinliyordu cemaat.

Mensur bin Ammar idi, cemaate vazeden.

Köle, çok duygulandı işittiği sözlerden.

Öyle ki, her bir cümle, işliyordu gönlüne.

Daha da ilerleyip, tam oturdu önüne.

Mensur dahi o ara, bir fakir göstererek,

Buyurdu ki: (Bu kişi, fakir ve muhtaçtır pek.

Kim eğer ki dört gümüş verirse şimdi buna,

Ben dahi dört kıymetli dua ederim ona.)

O köle düşündü ki: Verip de bu parayı,

Alayım bu veliden, dört kıymetli duayı.

Verip de oturunca, sordu Mensur köleye:

(Benden, hangi hususta dua istersin?) diye.

Dedi: (Önce, efendim, halinden tövbe etsin.

Sonra da, kölelikten beni azad eylesin.

Ayrıca, dörtyüz gümüş hediye etsin bana.

Kavuştursun Rabbimiz, bizleri gufranına.)

Mensur dua buyurdu, köle döndü geriye.

Sordu ona Efendi: (Nerede kaldın?) diye.

Başından geçenleri, eyledi bir bir beyan.

O da çok duygulanıp, tefekkür etti bir an.

Hidayet ışıkları, doldu birden kalbine.

Ve hemen oracıkta, tövbe etti haline.

Sonra azad eyledi, köleyi kölelikten.

Ve ona dörtyüz gümüş, hediye edip hemen,

Dedi: (Ya Rab, getirdim ben üçünü yerine,

Dördüncüsü sendendir, sığındım keremine.)

O an bir ses duydu ki: (Sen yaptın vazifeni.

Bağışladı Allah da, hem onları, hem seni.)