ŞİİRLERLE MENKIBELER

BUHARA EVLİYÂLARI

 

1.Cild

  Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhara Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

24 - SEYFEDDİN-İ FARUKİ (Rahmetullahi Aleyh)

Sultan hürmet ederdi

 

İmam-ı Rabbani’nin torunu olan bu zat,

Serhend şehrinde doğup, orada etti vefat.

 

Mübarek babasından tahsil görüp, sonunda,

Çıktı çok yükseklere, o tasavvuf yolunda.

 

Zamanın sultanını dini yönden terbiye,

Etmek için, emirle gitti sonra Delhi’ye.

 

Lakin şehre girmeden, yanlarında kapının,

Puta benzer heykeller, görüp durdu ansızın.

 

Buyurdu ki: (Sultana gidip haber veriniz.

Bu heykeller kalkmadan, bu şehre girmeyiz biz)

 

Âlemgir Han da bunu, emir telakki edip,

Kaldırttı o putları, aynı gün emir verip.

 

Talebesi oldu ve gösterdi saygı, hürmet.

Verdi dini sahada yetki ve selahiyet.

 

Hindistan’da yayılmış her bid’at ve kötü hal,

Onun bereketiyle, ortadan kalktı derhal.

 

Unutulmuş sünnetler, çıkarıldı ortaya.

İslamiyet bu yerde, yeniden oldu ihya.

 

Çok devlet adamları, kumandanlar, vezirler,

Onun sohbetleriyle, hidayete erdiler.

 

Ona, öyle saygılı olurlardı ki hatta,

O (Otur!) demedikçe, beklerlerdi ayakta.

 

Sohbetinde, binlerce fasık, facir ve kâfir,

Hidayete ererek, kalpleri oldu tenvir.

 

Öyle çok kalabalık idi ki sohbetleri,

İzdihamdan, kolayca girilmezdi içeri.

 

Hatta bir gün, sultanın oğlu şehzade A’zam,

Geldiğinde gördü ki, kapıda bir izdiham.

 

Kalabalık içinden, zor geçerek o bile,

Güçlükle şereflendi onun sohbeti ile.

 

Hatta öyle oldu ki, sarık düştü başından.

Çıkacak gibi oldu, kaftanı arkasından.

 

Akşam avdet edince babasının yanına,

Gördüğü izdihamı, anlattı aynen ona.

 

Sultan bunu duyunca, çok sevinip dedi ki:

(Allahü teâlâya şükürler ederim ki,

 

Öyle büyük bir veli nasip etti ki bana,

Zor girebiliyoruz bizler bile yanına.)

 

Ve lakin o devirde, biri vardı malesef.

Hiç onun sohbetiyle olmamıştı müşerref.

 

Kendini bir şey sanan o cahil ve bi-edep,

Bu büyük evliyayı, inkâr ediyordu hep.

 

Bir gece, rüyasında bekçilerden bir gurup,

Sopalarla bu zatı, dövdüler hayli vurup.

 

Dediler ki: (Allah’ın bir sevgili kulunu,

Nasıl inkâr edip de sevmezsin hem de onu?)

 

Bu korkuyla uyanıp, nazar etti kalbine.

Gördü ki, sevgi dolmuş, o düşmanlık yerine.

 

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan