ŞİİRLERLE MENKIBELER

BUHARA EVLİYÂLARI

 

1.Cild

  Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhara Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

12 - HATİM-İ ESAM (Rahmetullahi Aleyh)

Beşinci faidem

 

Hatim dedi: (Ey hocam, beşinci istifadem, 

İnsanlara baktım ve çok hayret eyledim hem.

 

Şöyle zannederler ki bazıları malesef:

İnsan, dünyalık ile bulur kıymet ve şeref.

 

Makam sahiplerine, gösterirler çok hürmet.

Böyle olmayanlara, vermezler ehemmiyet.

 

İnsanlık kıymetini, zenginlikte ararlar.

Ve lakin fakirlere, hor ve hakir bakarlar.

 

Fakat ben düşündüm ki: Hak teâlâ indinde,

İnsanlığın şerefi, yoktur bunlar içinde.

 

Zira buyuruyor ki bu hususta Rabbimiz:

(Kim benden çok korkarsa, odur en şerefliniz.)

 

Ben onların fikrine, vermedim ehemmiyet.

Rabbimin her emrine, eyledim tam riayet.

 

Takvaya sarılarak, haya ettim Allah'tan.

Onun korkusu ile kaçındım her günahtan.)

 

Şakik dedi: (Ne güzel söylüyorsun ey Hatim!

Altıncı faideni söyle de dinleyeyim.)

 

Hatim dedi: (Ey hocam, baktım pek çok insana.

Uymuşlar tamamiyle nefis ile şeytana.

 

Bir kısmı, diğerinin malına göz dikmişler.

Dünya için, bazısı bazısına diş biler.

 

Halbuki kitabında buyuruyor ki Allah:

(Düşmanınız, nefis ve şeytandır, olun agah!

 

Ve sizi doğru yoldan kim isterse ayırmak,

Biliniz ki, onlar da düşmandır size mutlak.)

 

Düşman bildim kendime, nefsim ile şeytanı.

Sevmedim beni yoldan çekmeye uğraşanı.

 

Aldanmadım onların yaldızlı sözlerine.

Kulak verdim sadece, islam âlimlerine.

 

Onlara kıymet verip, sevdim müslümanları.

Düşman  bildim kendime, bozguncu insanları.

 

Âlimlerin sözüyle, iyi oldu her hâlim.

Dünyadan, ahirete meyl etti hem de kalbim.

 

Bildim ki, lüzumsuzmuş dünya malını sevmek.

Değmezmiş dünya için, gayriyi haset etmek.

 

Hem dahi öğrendim ki, dünyaya, Allah meğer,

Sinek kanadı kadar vermezmiş asla değer.

 

Düşündüm ki: Rabbimin hiç kıymet vermediği,

Dünya için, değer mi haset etmek gayriyi?

 

Nasılsa o dünyalık, yarın çıkar elimden.

Ben, şimdiden çıkardım sevgisini kalbimden.

 

Bildim, bunun sonunda ölüm vardır akıbet.

Ve lakin sonu yoktur, ebedidir ahiret.

 

Düşündüm ki: Ahiret madem ki ebedidir,

O halde, ibadete sarılmak en iyidir.

 

Dünya muhabbetini tam çıkardım içimden.

Hazırlığa başladım ahirete şimdiden.)

 

Şakik dedi: (Ey Hatim, bu tesbitin ne iyi.

Söyle de, dinleyeyim yedinci faideyi.)

 

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan