06 - EBÜSSUUD EFENDİ (Rahmetullahi Aleyh)

Dünya malı

Ebüssuud Efendi, çok pahalı bir sarık,

Giymişken, biri geldi yanına bir aralık.

Düşündü ki: Şuna bak, satsa şu sarığını,

Doyurur parasıyla, çok fukara karnını.

O anda Ebüssuud Efendi hazretleri,

Anladı o kimsenin, kalbinden geçenleri.

Sarığını çıkarıp, buyurdu: (Git pazara!

Şunu sat, parasıyla, yemek ver yoksullara.)

Adam derhal giderek, o emri etti ifa.

Lakin geri dönünce, çok şaşırdı bu defa.

Zira kendi sattığı sarığı, yine aynen,

Gördü onun başında, şaşırdı buna birden.

Ebüssuud Efendi, o kimseye bakarak,

Buyurdu ki: (Bu işi ettin ise çok merak,

Git falanca kimseye, sor bu işin sırrını.

Söylesin bana bunun nasıl ulaştığını.)

Adam, mahcup bir halde, giderek o kimseye,

Sual etti: (Bu işin hikmeti nedir?) diye.

O dedi: (Bir denizde, fırtınaya tutuldum.

Boğulmak üzereyken, bir adakta bulundum.

Dedim ki: Kurtulursam eğer bu tehlikeden,

Sahile çıkar çıkmaz, ilk iş olarak hemen,

Ebüssuud Efendi hazretlerine layık

Hediye alacağım, iyisinden bir sarık.

Pazarda, böylesini üç gündür arıyordum.

Lakin ona yakışır sarık bulamıyordum.

Aradığım sarığı, bugün buldum nihayet.

Götürüp teslim ettim, her işte var bir hikmet.)

Büyükler, giyseler de kıymetli elbiseler,

Vermezlerdi gönülden, zerre kadar bir değer.

Bu zat buyuruyor ki: (Hakiki bir müslüman,

Dünya ve ahirette, rahat eder her zaman.

Yani islamiyet’e, tâbi olur her işte.

Bütün saadetlerin başı da budur işte.

Her amelde, islama edince tam riayet,

Bilcümle insanlar da, severler onu gayet.

Çünkü o, insanları bırakarak bir yana,

Çevirmiştir gönlünü, sadece Allah'ına.

Herkes onu methetse, yahut da sevmese hiç,

Duymaz o, bu şeylerden bir üzüntü ve sevinç.

Çünkü iyi bilir ki, methetse de bugün halk,

Yarın hiç belli olmaz, söver düşman olarak.

Kimin Rabbin emrine, tamsa eğer uyması,

Onun, insanlarla da, iyi olur arası.

Kâmil bir müslümanda iki ziynet bulunur.

Bunlardan biri, edep, diğeri tevazudur.

İnsanlar, edep ile Allah'a yaklaşır hep.

Vasıl olamamıştır, Ona hiç bir bi-edep.

Hem çok korkmak gerekir, hem de ümitli olmak.

Ancak böyle mümkündür, ahirette kurtulmak.)