|
81 -
İKRİME BİN EBU CEHİL
(Radıyallahü Anh)
Böyle
şerefliydiler
Ne zaman ki İkrime, Resule
etti iman,
Olmuştu çok samimi, pek
halis bir müslüman.
Artık o, islam için düştü
büyük gayrete.
Ömrü hep, hizmet ile geçti
islamiyet’e.
Sahabe-i kiramdan Huzeyfe
hazretleri,
İkrime’yle ilgili, anlatır
şu haberi:
Yermük harbi, çok sıcak
bir günde yapılmıştı.
İnsan kanı, vadide, bir
sel olup akmıştı.
Ok, kılıç ve mızrakla
yaralanan gaziler,
Sıcak kumlar üstüne
düşerdi birer birer.
Bir taraftan kan kaybı ve
bir yandan hararet,
Yaralılar, tek be tek
ölüyordu nihayet.
Ben dahi yaralıydım, güç
bela kalktım yerden.
Zira benim yaralar, azdı
diğerlerinden.
Mataramın içinde su vardı
birkaç yudum.
Onu, amcaoğluna içirmek
istiyordum.
Dolaştım, yerde yatan
yaralılar içinde,
Gördüm, o da yatıyor bir
kan seli içinde.
En son nefeslerini
alıyordu o zaman.
Dudakları, adeta
kavrulmuştu sıcaktan.
Suyu görüp sevindi, gayret
etti içmeye.
Lakin henüz içmeden, ses
duydu (Su! Su!) diye.
Hazret-i İkrime'ydi
(Su!)diye feryad eden.
Diyordu: (Allah için yok
mu biraz su veren?)
O, bu sesi duyunca,
istemedi içmeyi.
Zira tercih etmişti
kendine İkrime’yi.
Konuşmaya mecali yok iken
bu gazi er,
İşaretle dedi ki: (Suyu
götür ona ver!)
Şehidler arasından koşarak
vardım ona.
Suyu alıp, iştahla
götürürken ağzına,
Sesi geldi o ara Eshaptan
bir kişinin.
Diyordu: (Bir yudum su,
Allah rızası için!)
Bu feryadı duyunca, içmedi
suyu o da.
İşaretle dedi ki: (Suyu
götür ver ona!)
Şehidler arasından koşa
koşa yine ben,
Seyirtip, son anında
yetiştim ona hemen.
Ve lakin geç kalmışım,
zira ben geldiğimde,
Şehadeti söyleyip şehid
oldu o demde.
Bu defa düşündüm ki:
Döneyim İkrime’ye.
Bu içemediyse de, o içsin
bari diye.
Şehidler arasından,
koşarak vardım heman.
Tekrardan İkrime’nin
yanına vardığım an,
Gördüm ki, mateessüf şehid
olmuş o dahi.
Dedim: Amcam oğluna
vereyim suyu bari.
Bir ümitle koşarak
şehidlerin içinden,
Arayıp, kendisini bir
yerde buldum hemen.
Lakin o da şehadet
şerbetini içmişti.
Ve malesef üçü de suyu
içememişti.
|