49 - HAZRET-İ UKAŞE (Radıyallahü Anh)

Cennetteki arkadaşım

Resulullah, kamçıyı hazret-i Ukaşe’ye,

Verince, sahabiler düştüler endişeye.

Hazret-i Ebu Bekir ve Hazret-i Ömer’den,

Sonra, Hazret-i Ali ayağa kalktı hemen.

Dedi ki: (Ya Ukaşe, Peygambere vurmana,

Gönlümüz razı değil, o kamçıyı vur bana.

İşte sırtım ve karnım, istersen yüz defa vur.

Ama Resulullaha hiç dokunma, ne olur.)

Peygamber Efendimiz, görünce de bu hali,

Ona buyurdular ki: (Sen de otur ya Ali!)

Hazret-i Ali dahi oturunca, bu sefer,

Hazret-i Hasan ile Hüseyin de geldiler.

Dediler: (Ya Ukaşe, bilirsin ki sen dahi,

Bizler, Resulullahın torunuyuz Vallahi.

Bunun için istersen, yüz defa vur da bize,

Bir defa bile olsun, vurma Efendimize.)

O Server buyurdu ki görür görmez bunları:

(Siz dahi oturunuz ey gözümün nurları.)

Hazret-i Ukaşe’ye, o Allah’ın Habibi,

Buyurdu: (Ya Ukaşe, sen de vur bana haydi!)

Ukaşe hazretleri dedi ki: (Ama benim,

Sen vurduğun vakitte, açık idi bedenim.)

O zaman o mübarek sırtlarını açtılar.

Sahabenin cümlesi, bu hale ağlaştılar.

Dediler: (Ya Ukaşe, Peygamber-i zişanın,

Mübarek vücuduna şimdi vuracak mısın?)

Herkes merak içinde bekleşirken, bu kere,

Ukaşe hazretleri yaklaştı o Server’e.

Mübarek sırtındaki o mührü nübüvveti,

Gözyaşları içinde eğilip öpüverdi.

Dedi ki: (Anam babam, canım sana fedadır.

Sana kısas yapmaya kimde cesaret vardır?

Mübarek vücuduna vurup seni üzmeye,

Gücü yeten kim vardır zatını incitmeye?)

Resulullah buyurdu: (Hayır, ya vuracaksın,

Yahut da o hakkını sen bağışlayacaksın.)

Dedi ki: (Bağışladım onu ya Resulallah!

Beni de, kıyamette bağışlar belki Allah.)

O zaman Resulullah buyurdu: (Ey insanlar!

Biliniz ki, Cennette bana bir arkadaş var.

Merak ediyorsanız o kişi kimdir? diye,

Öyleyse nazar edin siz şu pir-i faniye.)

Resulullah Eshaba böyle buyurduğunda,

Hazret-i Ukaşe’ye bakıyordu o anda.

Bilcümle sahabiler, ona gıbta ettiler.

Gelip, iki gözünün arasından öptüler.

Dediler: (Ya Ukaşe, sen ne çok bahtiyarsın.

Zira Resulullaha Cennette arkadaşsın.)