|
30 - EBU HÜREYRE
(Radıyallahü Anh)
Resulullahın
duası
Bir gün Ebu Hüreyre
anlatıyor ki şöyle:
Bir zaman, fakir biri
gelerek o Resule,
Dedi: (Ya Resulallah, bir
kızım var ki benim,
O şimdi evlenecek, biraz
yardım isterim.)
Ona buyurdular ki:
(Olsaydı bu aralık,
Vermek isterdim sana, az
da olsa dünyalık.
Yine de, bir ihsanda
bulunayım size ben.
Yarın bana ufak bir şişe
getir evinden.)
Ertesi gün, huzurda gördüm
aynı kimseyi.
Verdi Resulullaha elindeki
şişeyi.
Mübarek elleriyle,
Resulullah bir şeyle,
Terinden, bir kaç damla
sıyırdı o şişeye.
Buyurdu ki: (Kızına,
bu, benden hediyedir.
Bunu, esans olarak
kullansın, pek güzeldir.)
O kadın, o kokuyu kullandı
uzun zaman.
Daha güzel kokardı, o,
misk ve her esanstan.
Yine Ebu Hüreyre şöyle
nakleder ki hem:
İmana gelmemişti önceleri
validem.
Ne kadar uğraştıysam, hiç
fayda vermemişti.
Ne yolu denediysem, asla
kâr etmemişti.
Bazan yumuşaklıkla, bazan
da sert söyledim.
Olmayınca, son çare
Resulullaha geldim.
Dedim: (Ya Resulallah,
anneme dua buyur.
Hak teâlâ, kalbine versin
hidayet ve nur.)
Merhamet buyurarak, el
kaldırıp o zaman,
Dua buyurdular ki, validem
etsin iman.
Ben buna çok sevinip,
ayrıldım o Resulden.
Büyük bir ümit ile anneme
gittim hemen.
Yanına varmak için
sabırsızlanıyordum.
İmana geldiğini görür
müyüm? diyordum.
Bunları düşünerek eve
vardım böylece.
Kapıyı çaldımsa da,
açılmadı hemence.
Gayet sabırsızlanıp,
kapıyı tekrar çaldım.
Yine açılmayınca, bir
hayli meraklandım.
Ben böyle bekliyorken,
kapıya geldi annem.
Şehadet söylüyordu açarken
kapıyı hem.
Dedi ki: (Biraz önce,
otururken şurada,
Kalbim birden değişip,
yumuşadı o anda.
Yani islama karşı, bende
bir meyil oldu.
Kalbim, Resulullahın
muhabbetiyle doldu.
İçimde abdest alma
ihtiyacını duydum.
Sen kapıya vururken, ben
abdest alıyordum.)
Ben bunları duyunca,
ağladım sevincimden.
Hemen birbirimize sarıldık
o sevinçten.
Resulullaha gittim daha
sonra ben yalnız.
Dedim: (Elhamdülillah,
kabul oldu duanız.)
Peygamber-i zişan da buna
çok sevindiler.
(Sonsuz şükürler olsun
Rabbimize)
dediler.
|
