27 - HAMZA BİN ABDÜLMUTTALİP      (Radıyallahü Anh)   

Müslüman oluşu

Resulullah, kavmini bir yere toplayarak,

Anlatınca islamı aşikâre olarak,

Hakaretler ettiler birçoğu hiddetinden.

Sonra da, üzerine saldırdılar hep birden.

Vurup, hırpaladılar Allah’ın Resulü'nü.

Ve kana boyadılar mübarek nur yüzünü.

O mübarek saçları oldu karmakarışık.

Yine de sabrederek, vermedi bir karşılık.

Sadece buyurdu ki: (Vurursunuz bana siz.

Lakin Resul gönderdi beni size Rabbimiz.)

Allah’ın Sevgilisi, çok incindi onlardan.

Ayrılıp, Beytullaha teşrif etti oradan.

Henüz hazret-i Hamza müslüman olmamıştı.

Dağa, ceylan avına, tek başına çıkmıştı.

Bir ceylanın ardından giderken gizlenerek,

Geri dönüp konuştu, ceylan dile gelerek.

Dedi ki: (Sen okunu, bana atarsın, ama,

Atsan daha iyidir Mekke’de o adama.

Çok incitti o adam kardeşinin oğlunu.

Bana atacağına, git, ona at okunu.)

Ceylanın sözlerine taaccüp eyleyerek,

Döndü hemen evine, hayli merak ederek.

Hanımı ağlıyordu, geldiğinde evine.

Niçin ağladığını sorunca kendisine,

Dedi ki: (Yeğenine, o insafsız kâfirler,

Her gün ettiklerinden, fazla eza ettiler.)

Ve bir bir anlatınca o eza ve cefayı,

Büsbütün keder sardı amcaları Hamza’yı.

Dedi ki: (Ebu Talip yok mu idi o zaman?)

Dedi: (Deve gütmeye gitmiş idi sabahtan.)

Sordu yine: (Nerdeydi amcası Ebu Leheb?)

Dedi ki: (O insafsız, düşmanlık ederdi hep.

Hatta diğerlerini, o teşvik ediyordu.

Öldürün şu yalancı sihirbazı diyordu.)

Duydu Hazret-i Hamza ondan bu olanları.

Kabardı birdenbire akrabalık damarı.

(Bunun intikamını onlardan alana dek,

Yemek içmek, Hamza’ya haram olsun) diyerek,

Kılıcını kuşanıp, aldı yayı eline.

Geldi o kâfirlerin toplantı mahalline.

Kâbe’yi, hürmet ile tavaf etti evvela.

Sonra meydan okudu hiddetle o küffara:

(Kardeşimin oğluna, eza ve cefa eden,

İçinizden kim ise, karşıma çıksın hemen.

Boyunu bir göreyim, o çıksın da önüme.

Nasıl eza edermiş o benim yeğenime.

Haberim olsa idi bu işten benim eğer,

Vallahi hepinizi keserdim teker teker.)