22 - DIHYE-İ KELBİ (Radıyallahü Anh)

Herakliyus’a mektup

Peygamber Efendimiz, Hudeybiye'den sonra,

Mektuplar yazdırmıştı bazı hükümdarlara.

Ve Rum imparatoru Herakliyüs’e dahi, 

Gönderdi Eshabından hem Dıhye-i Kelbi’yi. 

O ara Herakliyüs Kudüs’te bulunurdu.

Dıhye dahi arayıp, Kudüs'te onu buldu.

Yakın adamlarıyle bir temas kurdu önce.

Onlar onu dinleyip, dediler ki hemence:

(Görüşmek istiyorsan imparatorla eğer,

Huzuruna girince, eğilmen icab eder.

Yanına daha fazla yaklaştığında ise,

Derhal yere kapanıp, varacaksın secdeye.

Ve yine imparator vermeden sana izin,

Tevessül etme zinhar secdeden kalkmak için.)

Dıhye-i Kelebi için ağır geldi bu laflar.

Dedi ki: (İmparator ne için böyle yapar?

Halbuki böyle değil bizim Peygamberimiz.

Allah’tan başkasına, hiç secde etmeyiz biz.)

Adamlar dediler ki: (Secde etmezsen eğer,

O zaman huzurundan kovar seni o Kayser.)

Dıhye hayret ederek, dedi ki en nihayet:

(Bizim Peygamberimiz mütevazıdır gayet.

Önünde, başkasının değil ki secdesine,

Razı olmaz katiyen hafif eğilmesine.)

Adamlar hayret ile dinleyince Dıhye'yi,

Dediler ki: (Madem sen yapmıyorsun secdeyi,

O zaman, o mektubu Kayser’e vermek için,

Daha başka bir yol var, hiç secde etmeksizin.

Sarayının önünde, onun bir yeri vardır.

Mektubu oraya koy, çıkarken görüp alır.)

O da koydu o yere, Resul'ün mektubunu.

İmparator çıkarken, gördü ve aldı onu.

Tercüman, o mektubu okudu hükümdara.

Yazılmış: (Selam olsun imanı olanlara.

Ey Rumların büyüğü, islamı kabul et ki,

Elde etmiş olasın ebedi saadeti.

Eğer kabul etmezsen, ölünce bil ki yarın,

Sana olur vebali bu hıristiyan halkın.)

Tercüman, o mektubu ona okuduğu an,

Terler dökülüyordu hükümdarın alnından.

Üskufuna sordu ki: (Bu, nasıl bir haberdir?)

Dedi: (O, geleceği bilinen Peygamberdir.)

Sordu ki: (Ne yapmamı ediyorsun tavsiye?)

Dedi: (Ona tâbi ol, sana ne yazdı ise.)

Herakliüs dedi ki: (Tâbi olursam eğer,

Benim hükümdarlığım ve tahtım elden gider.

Evet, biliyorum ki, Peygamberdir O mutlak,

Lakin iman edersem, öldürür beni bu halk.)