|
02 - HAZRET-İ ÖMER
(Radıyallahü Anh)
Onun fikri doğru çıktı
Bir hadis-i şerifte,
buyurdu Resulullah:
(Doğru sözü, Ömer’in,
diline koydu Allah.)
Zira Bedir harbinden
dönüldüğünde geri,
Getirdiler küffardan
alınan esirleri.
Peygamber Efendimiz,
sordu her Sahabiye:
(Esirler hakkındaki
fikriniz nedir?)
diye.
Hazret-i Ebu Bekir, arz
etti ki cevaben:
(Onlar kendi kavmimiz,
öldürmeyelim hemen.
Sıkı takip edelim,
onların işlerini.
Birer fidye alarak,
bırakalım hepsini.
Ümit ediyorum ki, ilerde
bu esirler,
Tövbe edip, imanla
şereflenebilirler.)
Sonra Hazret-i Ömer,
fikrini eyledi arz.
Dedi: (Ya Resulallah,
bunlara şefkat olmaz.
Zira tekzib ettiler,
seni ta baştan beri.
Hatta şehid ettiler,
nice sahabileri.
Seni dahi katl için,
teşebbüse geçtiler.
Mekke’den çıkman için,
seni mecbur ettiler.
Bunun için derim ki,
öldürüp herbirini,
Temizlemiş olalım
kâfirlerden bu dini.
Bunun için mesela,
emrediniz Ali’ye.
Öldürsün kardeşini, o,
kendi eli ile.
Öldürsün Hamza dahi,
karındaşı Abbas’ı.
Ben dahi öldüreyim,
akrabamdan şu şahsı.
Çünkü reisleridir, bu
kişiler küffarın.
Kati düşmanıdırlar,
bunlar müslümanların.)
Resulullah cevaben, bir
şey buyurmadılar.
Fikirleri dinleyip,
oradan ayrıldılar.
Birazdan teşrif edip,
buyurdu ki:
(Muhakkak,
Değişik halk etmiştir,
kalpleri cenab-ı Hak.
Ya Eba Bekr, benzersin
sen İbrahim Nebi’ye.
Hayır dua etmişti, o,
kâfir ahaliye.
Sen de Musa Nebi’ye
benziyorsun ya Ömer!
Onun bedduasıyla,
boğulmuştu kâfirler.)
Hazret-i Ömer der ki: O
gün Resul-i zişan,
Ebu Bekr’in reyine,
karar verdi o zaman.
Lakin Resulullahı gördüm
ki ertesi gün,
Sıddık ile birlikte,
ağlıyordu çok üzgün.
Merakla yanlarına
yaklaştım ben o zaman.
Dedim: (Ya Resulallah,
nedir sizi ağlatan?)
Buyurdu ki: (Ya Ömer,
esirler hakkında ben,
Fidye alıp bırakmak,
fikrini seçtiğimden,
Yanılmış olduğumu,
bildirdi Hak teâlâ.
Az kalsın bir azaba
olacaktık mübtela.
Öyle yakın geldi ki o
azap üstümüze,
Şu gördüğün ağaçtan,
daha yakındı bize.
Eğer o, başımızdan
çevrilmeseydi geri,
Olmazdı tek kurtulan,
Sa’d ile senden gayri.)
|
