01 - HAZRET-İ EBU BEKİR (Radıyallahü Anh)

Ümit kalmadı bende

Hazret-i Ömer der ki: Tebük’e gidilirken,

Yardım talep eyledi, Resul her sahabiden.

Şöyle buyurdular ki o zaman cümle halka:

(Herkes, iktidarınca getirsin bir sadaka!)

Resulullah, Eshaptan edince yardım talep,

Seferber oldu buna, Sahabe-i kiram hep.

Getirdi bazı şeyler, herkes gücüne göre.

Kimisi altın gümüş, kimi de verdi deve.

O zamanlar tesadüf, malım da çoktu benim.

Yarısını getirip, Resul'e teslim ettim.

Bana sual etti ki Resulullah o ara:

(Ne bıraktın ya Ömer, evinde olanlara?)

Dedim: (Ya Resulallah, bu kadar da evde var.)

Ben böyle söyleyince, bir şey buyurmadılar.

Az sonra Ebu Bekir, teşrif etti oraya.

Getirdiği malları, yığıverdi ortaya.

Resulullah, ona da sordu ki şöyle yine:

(Peki ya Eba Bekir, ne bıraktın evine?)

Dedi ki: (Neyim varsa, alıp geldim hepsini.

Koydum eve Allah ve Resul'ün sevgisini.)

Yani sevgi var iken Allah ve Resulüne,

İtibar edilir mi, dünya mal-ü mülküne?

O Server buyurdu ki, ikimize bakarak:

(Cevabınız kadardır, aranızda olan fark.)

O günden itibaren, iyi anladım ki ben,

Hiçbir şeyde, ben onu, geçemem hakikaten.

Zira yalnız bu işte, onu geçebilirdim.

O da böyle olunca, kalmadı hiç ümidim.

Hazret-i Ömer der ki: Bedir’e vasıl olduk.

Üçyüzsekiz sahabi, savaş için saf tuttuk.

Bin’e yakın kâfiri görünce Resul o gün,

Secdeye kapanarak, dua etti çok üzgün.

(Ya Rabbi, vadettiğin zaferi eyle ihsan!

Şu mağrur kâfirleri, eyle mahv-u perişan!)

Sıddık, başı ucunda işitip bu duayı.

Çok teselli eyledi, Resul-i mücteba'yı.

Dedi: (Ya Resulallah, kendini yorma fazla.

Korur elbet dinini, düşmandan Hak teâlâ.

Üzülme, O, vadinde duracaktır muhakkak.

Sana zafer verecek bu cenkte cenab-ı Hak.)

Sıddık'ın tesellisi bitmemişti ki daha,

Cibril, beşbin melekle, geldi Resulullaha.

Dedi ki: (Ebu Bekr'in, bu sözü üzerine,

Gönderdi Hak teâlâ bizi senin emrine.

zülme, müsterih ol, silahlıyız hepimiz.

Bu dini, kâfirlerden korumaya kafiyiz.)