34 - GÜZEL AHLAKI

Herkese aynı muamele

Peygamber Efendimiz mütevazı idi pek.

Kendi hizmetçisiyle oturup yerdi yemek.

Pazardan öte beri alarak kendi yine,

Torba içine koyup, götürürdü evine.

Herkimle karşılaşsa Resul aleyhisselam,

Ondan önce davranıp, verirdi kendi selam.

Hayvanına ot verir, bağlardı devesini.

Koyununu sağar ve süpürürdü evini.

Kölenin efendiyle, beyazın da siyahla.

Resulullah indinde bir farkı yoktu asla.

Her kim olursa olsun, yemeğe etse davet,

Ayırım yapmaksızın, ederdi hep icabet.

Severdi her insana iyilik eylemeyi.

Herkes ile, her zaman geçinirdi hep iyi.

Hep güler yüzlü idi Resul aleyhisselam.

Ve lakin hiç gülmezdi söylerken kendi kelam.

Daima üzüntülü görünse de o Server,

Ve lakin çatık kaşlı değildi hiç bir sefer.

Gayet heybetli idi, yine Fahr-i kainat.

Korku hasıl etse de, kaba değildi fakat.

Yine O, cömert olup, yapıyordu çok ihsan.

Ama israf edici değildi hiç bir zaman.

Daim mübarek başı, önüne eğikti az.

Lakin ihtiyacını kimseye etmezdi arz.

Enes bin Malik der ki: Hamd olsun ki Allah'a,

On sene hizmet ettim her gün Resulullaha.

Bana, bu on senede, bir defa üf demedi.

(Bunu niçin yapmadın?) diye hitab etmedi.

En güzel huylusuydu insanların O zira.

Beni, bir gün bir yere göndermişti bir ara.

(Vallahi gitmem!) dedim, gidecektim ve lakin.

Dışarı çıktım hemen, emrini yapmak için.

Çocuklar o sokakta oynuyordu o zaman.

Yanlarından geçerken, arkama baktım bir an.

Gördüm ki, Resulullah arkadan geliyordu.

Ve hatta bana bakıp, tebessüm ediyordu.

Buyurdu ki: (Ya Enes, hemen gidiyor musun?)

Dedim: (Evet, yoluna şu canım feda olsun.)

Ebu Hüreyre der ki: Bir harpte, kâfirlere,

Beddua etmesini söyledik o Server'e.

Cevaben buyurdu ki o Hatem-i enbiya:

(Ben lanet etmek için gelmedim bu dünyaya.

Bilakis insanların, hem dünya, hem ahiret,

Saadetleri için gönderildim ben elbet.)

Nitekim buyurur ki Kitabında Rabbimiz:

(Seni, rahmet olarak gönderdik âleme biz.) 

Yer ve gök, Arş ve Kürsi, kainatın cümlesi,

Hep Onun şerefine yaratılmıştır hepsi.