26 - MUTE GAZASI

Sancak sana layıktır

Cafer bin Ebi Talip şehid olunca birden,

Abdullah bin Revaha sancağı kaptı hemen.

Bir eliyle sancağı göklere yükselterek,

Daldı düşman içine, şunları söyleyerek:

(Ey nefsim, Cafer gitti, sen hala dünyadasın.

Durma, cihad eyle ki, sen de şehid olasın.

Eğer ki seviyorsan köleni, hizmetçini,

Bilmiş ol ki, şu anda azad ettim hepsini.

Düşündürüyor ise, seni bağın ve bahçen,

Onların hepsini de, hibe ettim şimdi ben.

Velhasıl hiçbir şeyin kalmadı bu dünyada.

Yapacağın tek şey var, şehid olmaktır o da.

Ey nefsim, bana boyun eğeceksin mecburen.

Bugün şehid olurum, yemin ettim çünkü ben.

Ya sen kendiliğinden razı olursun buna,

Ya kabul ettiririm bunu ben zorla sana.

Düşün, öldürülmezsen bu savaşta eğer ki,

Hiç ölmeyecek misin ey nefsim, söyle peki?

Cafer bin Ebi Talip ve Zeyd bin Harise’nin,

Yaptığını yaparsan, bil ki iyi edersin.

Onlar şehid oldular, sen dahi durma geri.

Sonra pişman olursun, haydi, atıl ileri.)

Abdullah bin Revaha bunları söyleyerek,

Daldı düşman içine tekbirler getirerek.

Küffarla amansızca mücadele ederken,

Parmağına, bir kılıç isabet etti birden.

Sallanmaya başladı, elinde kesik parmak.

Sıçrayıp yere indi attan acil olarak.

O parmağı koyarak, ayağının altına,

Koparıp, şimşek gibi tekrar bindi atına.

Zira çarpışmasına, o engel oluyordu.

Şimdi daha şiddetli, seri harbediyordu.

Çok saldırdı ise de, düşmana hiç durmadan,

Şehadet nimetine erememişti o an.

Çok üzülür idi ki şehid olmadığına,

O sırada, bir mızrak saplandı vücuduna.

Derhal kanlar içinde yerlere serilmişti.

Şehadet şerbetini en son o da içmişti.

O dahi ayrılınca bu dünya âleminden,

Koşup Sabit bin Ekrem, sancağı kaptı hemen.

Halid ibni Velid’e götürüp verdi derhal.

Dedi ki: (Emirliğe sen layıksın, bunu al.)

Almak istemeyince, arz etti ki: (Ey Halid!

Çabuk al ki sancağı, çok dardır zira vakit.

Sen harbin usulünü, bizden iyi bilirsin.

Senin emir olmandır arzusu hepimizin.)

Sonra, sahabilere dönerek sordu hatta:

(Sizin fikirleriniz ne yoldadır bu babta?)

Bilcümle mücahidler dediler ki hep o an:

(Halid bin Velid olsun, başımıza kumandan.)

Bu durum karşısında, islamın bayrağını,

Büyük bir hürmet ile aldı ve öptü onu.

Ve atına atlayıp, hücum etti küffara.

Yeniden kuvvet geldi, cümle müslümanlara.