ŞİİRLERLE MENKIBELER

PEYGAMBER EFENDİMİZİN HAYATI - 2

 

1.Cild

  Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhârâ Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

24 - HAYBER'İN FETHİ

Hazret-i Safiyye

 

Peygamber-i zişanla, mücahidler, nihayet,

Hayber’in fethi ile, yorulmuşlardı gayet.

 

Bir yandan yaralılar tedavi edilirdi.

Bir yandan da gaziler, oturup dinlenirdi.

 

O gün, yahudilerin önde gelenlerinden,

Birisinin karısı, islama nefretinden,

 

Peygamberi zişana suikast tertib edip,

Öldürmek istemişti zehirli et yedirip.

 

Şöyle ki, bir keçiyi kesip ve pişirerek,

İçine de gizliden zehir yerleştirerek,

 

Kebap yapıp getirdi onu Efendimize.

Dedi: (Bizzat pişirip getirdim bunu size.

 

Bu, benim hediyemdir, lütfen kabul ediniz.

Eshabınla birlikte, afiyetle yiyiniz.)

 

Kabul etti o Server onun hediyesini.

Çağırdı sofrasına, birkaç sahabisini.

 

Ve önce kol kısmından, kendisi kopararak,

Koyuverdi ağzına, Besmele okuyarak.

 

O eti, birkaç defa çiğneyerek o Server,

Ağzından çıkardı ve attı onu bu sefer.

 

Şanlı Eshabına da, söyleyip bunu hemen,

Men etti onları da, bu yemeği yemekten.

 

Buyurdu ki: (Bu eti, yemeyip edin ki terk,

Zira ben zehirliyim diyor bana bu yemek.)

 

Resulün ikazıyle, sahabiler de hemen,

Herbiri, ellerini çektiler o yemekten.

 

Bir lokma yemiş idi ve lakin Bişr bin Bera,

Vücudu morararak, şehid oldu o ara.

 

Kadının yaptığına üzüldü sahabiler.

Ve onu yakalayıp, huzura getirdiler.

 

Peygamber Efendimiz sordu ki o kadına:

(Ne için zehir kattın bu keçi kebabına?)

 

O kadın, cevabında dedi ki: (Sen kocamı,

Öldürdün bu savaşta, hem babamla amcamı.

 

Düşündüm ki: O kişi Peygamberse eğer ki,

Allah, Ona bu işi bildirir elbette ki.

 

Değilse, o eti yer ve ölür tesirinden.

Böylece kurtuluruz biz dahi kendisinden)

 

Eshap, Resulullaha ettiler ki şöyle arz:

(Şunu öldürmemize var mıdır bize cevaz?)

 

Lakin kendi şahsına yaptığından o bunu,

Yüksek merhametinden, af etti o hatunu.

 

Bu büyük merhameti görünce o kadın da,

Şehadeti getirip, iman etti anında.

 

Huyey ibni Hattab’ın kızı (Safiyye) dahi,

Resulün hissesine düşmüştü bizatihi.

 

Lakin Peygamberimiz, eyledi onu azad.

O da çok duygulanıp, iman etti o saat.

 

Resulullah sevinip, onun bu imanına,

Hazret-i Safiyye’yi aldı nikahlarına.

 

Annesi olmuş oldu, cümle müslümanların.

Zira o, zevcesiydi artık Resulullahın.

 

Sehba denen mevkide yapıldı düğünleri.

Kavun ile hurmadan yendi düğün yemeği.

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan