22 - HUDEYBİYE SULHNAMESİ

Biat-ı rıdvan

Huleys’in sözüne de, inanmadı kâfirler.

Ve hatta kendisine, hakaret eylediler.

Allah’ın Sevgilisi, Kureyş müşriklerinin,

Niyet ve maksadını öğrenebilmek için,

Gönderdi elçi diye, Osman-ı Zinnureyn’i.

Buyurdu ki: (Var öğren, Kureyş’in niyetini.

Ve onlara söyle ki: Buralara geldik biz.

Ve lakin kimse ile cenge yok niyetimiz.

Yalnız Beyt-i şerifi edeceğiz ziyaret.

Kurbanları da kesip, ederiz geri avdet.

Mekke’de mukim olan müminlere de de ki:

Mekke, yakın zamanda fetholur elbette ki.)

Geldi hazret-i Osman, bu emirle Mekke’ye.

Dedi: (Geldik Kâbe’yi ziyaret ve umreye.

Size, Peygamberimiz gönderdi böyle haber.

Tavaf edip, geriye döneceğiz beraber.)

Dediler: (İstiyorsan, sen tavaf eyle yalnız.

Ama diğerlerini katiyen bırakmayız.)

Dedi: (Resulullahı bırakmazsanız şayet,

Ben dahi Beytullahı etmem asla ziyaret.)

Duyunca bu cevabı Osman-ı Zinnureyn'den,

Kızıp, tevkif ettiler bir müddet onu hemen.

Osman İbni Affan’ın gecikince dönmesi,

Üzülüp kederlendi Allah’ın Sevgilisi.

Ve hatta kendisine, geldi ki şöyle haber:

(Osman ibni Affan'ı şehid etti kâfirler.)

Böyle haber gelince Allah’ın Resulüne,

Döndürdü nur yüzünü Sahabe-i güzine.

Buyurdu ki: (Bu haber doğruysa hakikaten,

Kureyş’le çarpışmadan, ayrılmam hiç bu yerden.)

Sonra, Semüre denen bir ağacın altına,

Oturup, buyurdu ki Eshab-ı kiramına:

(Geliniz ey Eshabım, bana biat ediniz!

Zira biat etmeyi emrediyor Rabbimiz.)

Geldi o kahramanlar, bu davet üzerine.

Koydular ellerini, Onun eli üstüne.

Ve şöyle dediler ki Ona o kahramanlar:

(Sana, Hak teâlâdan zafer gelene kadar,

Önünde çarpışarak, ya zafer, ya şehidlik,

Nasib olmak üzere, söz verip, biat ettik.)

O gün bindörtyüz kişi, Resulullahla tek tek,

Söz verdiler: (Ölmek var, dönmek yoktur!) diyerek.

Sahabe-i kiramın, Resulullahla bir bir,

Böyle sözleşmesine, (Biat-ı Rıdvan) denir.

Mekke’de idiyse de, o gün hazret-i Osman,

Yine mahrum kalmadı biatın sevabından.

O Server, bir elini havaya kaldırarak,

Eshaba, (Bu, Osman'ın elidir) buyurarak,

Koydu hem o elini, diğeri üzerine.

Öylece biat etti, o gün kendi kendine.

Yani onun namına, Peygamberimiz bizzat,

Kendi kendisi ile, eyledi o gün biat.

Sonra müjde verdi ki: (Bugün biat edenler,

Cehenneme girmekten mahfuz ve emindirler.)