ŞİİRLERLE MENKIBELER

PEYGAMBER EFENDİMİZİN HAYATI - 2

 

1.Cild

  Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhârâ Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

20 - HENDEK GAZASI

Kasırga başladı

 

O gece, ortalığı çok müthiş bir karanlık,

Bastırdı ki, göz gözü göremiyordu artık.

 

Ve bir rüzgar esti ki, çok şiddetli ve ani,

Bunu, şöyle anlatır Huzeyfe-i Yemani:

 

Bir karanlık bastı ki o gece bir aralık,

Bir gece görmemiştim ondan daha karanlık.

 

Ve gök gürültüsünü andıran bir ses ile,

Çok şiddetli bir rüzgar başlamıştı esmeye.

 

Biz, şiddetli açlık ve soğuktan titriyorduk.

Bulunduğumuz yerde, büzülmüş bekliyorduk.

 

O zaman Resulullah, Eshabına hitaben,

Buyurdu: (Kim küffarın yanına varıp hemen,

 

Onların ahvalini inceleyip de bir bir,

Yanlarından ayrılıp, bana haber getirir?

 

Ben de, o kimse için istiyeyim ki hemen,

Arkadaş olsun bana, Cennette ebediyen.)

 

Çok şiddetli açlık ve soğuktan bizde fakat,

Ayağa kalkmak için, yok idi güç ve takat.

 

O Server, karanlıkta yaklaştı bize o an.

Büzülmüş otururdum yerimde ben o zaman.

 

Eli ile dokunup, buyurdu ki: (Sen kimsin?)

Dedim: (Ya Resulallah, Huzeyfe'yim, emredin!)

 

Buyurdu ki: (Kâfirler ne yapıyor, git de bak.

Lakin atma onlara ne bir ok, ne de mızrak.

 

Onların hallerinden, bana bir haber getir.

Soğuktan ve sıcaktan olmazsın müteessir.)

 

Resulün himmetiyle, titreme gitti benden.

Bir kuvvet geldi bana, fırlayıp kalktım hemen.

 

Ve müşriklere doğru, başladım yürümeye.

Ne üşüme var idi ve ne de bir titreme.

 

Müşrik karargahına vasıl oldum nihayet.

Bir rüzgar eserdi ki, şiddetliydi begayet.

 

İleri gelenleri, oturmuşlar Kureyş'in,

Isınırlardı o an, yanında bir ateşin,

 

Onların arasında, gördüm ki, Ebu Süfyan,

Derdi ki: (Hemen çekip gitmeliyiz buradan.)

 

Düşündüm ki: Şunu bir, öldürsem bir an önce.

Bir ok alıp, yayıma yerleştirdim hemence.

 

Lakin Resulullahın emrini hatırladım.

Oku yerine koyup, yürüdüm bir kaç adım.

 

Beni tanımadılar, karanlıktı haliyle.

Varıp, ateş yanında oturdum onlar ile.

 

Öyle çok şiddet ile esiyordu ki rüzgar,

Çivileri sökülüp, yıkılırdı çadırlar.

 

Hatta kap kacakları, yere devriliyordu.

Ve kum fırtınasından, göz gözü görmüyordu.

 

Bir ara Ebu Süfyan dedi ki: (Dikkat edin!

Casusu gelebilir buraya Muhammed'in.

 

Herkes, yanındakine dikkat etsin!) deyince,

Anladım ki, o benden şüphelendi iyice.

 

Daha önce davranıp, ben yanımdakilere,

Kimler olduklarını sual ettim ilk kere.

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan