ŞİİRLERLE MENKIBELER

PEYGAMBER EFENDİMİZİN HAYATI - 1

 

1.Cild

  Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhârâ Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

13 - BEDİR GAZASI

Siz niçin gelirsiniz?

 

Haberci geri dönüp, geldi Ebu Süfyan’a.

Ebu Cehl’in halini, söyledi aynen ona.

 

O, ileri görüşlü ve tedbirli idi hep.

Asla tasvip etmedi bu işi bundan sebep.

 

Dedi: (Eyvahlar olsun, yazık oldu Kureyş’e.

O, baş olmak fikriyle girişiyor bu işe.

 

Eğer müslümanlara rastlar ise cenk için,

Şimdiden diyeyim ki, vay haline Kureyş’in.)

 

O ara Resulullah, sevgili Eshabiyle,

Bedir’e yaklaşmıştı halis bir gaye ile.

 

Orduda, Medine’li müşriklerden ikisi,

Vardı ki, gördü hemen Allah’ın Sevgilisi.

 

Ve onlara sordu ki o Resul-i mücteba:

(Siz bizimle ne için gelirsiniz acaba?)

 

Dediler ki: (Biz dahi cenk eder, savaşırız.

Sonunda, ganimetten biz de bir pay alırız.)

 

Birisi Hubeyb olup, Resul sual etti ki:

(Sen, Allah ve Resul'e iman ettin mi peki?)

 

Hubeyb (Hayır) deyince, buyurdu ki o zaman:

(Gelmesin bizim ile, dinimizden olmayan.)

 

O ısrar eyledi ki: (Ben savaşçı bir erim.

Ganimet almak için, harp etmeyi isterim.)

 

Allah’ın Sevgilisi, yine (Olmaz!) deyince,

Hubeyb, bu teklifinde ısrar etti bir nice.

 

Revha denen mevkiye gelindiğinde fakat,

Gitti Resulullah’ın huzuruna o bizzat.

 

Dedi: (Ya Resulallah, ben, Allah’a ve sana,

İman edip, kavuştum halisane imana.)

 

O zaman Resulullah, sevinip pek ziyade,

Onun da gelmesine eylediler müsade.

 

Şanlı islam ordusu ve şerefli Peygamber,

Bedir’e yaklaşınca, aldılar ki bir haber:

 

Mekke’liler, büyük bir ordu kurmuş bu ara,

Bedir’e geliyorlar, kervanı kurtarmaya.

 

Sevgili Eshabını toplayıp Resul hemen,

İstişare eyledi, hiç vakit geçirmeden.

 

Zira kendilerinden, kat kat büyük bir ordu,

İslamı yıkmak için, savaşa geliyordu.

 

Peygamber Efendimiz, önce Muhacirine,

Sordular: (Bu hususta, uygun olan sizce ne?)

 

Hazret-i Ebu Bekir, hem de hazret-i Ömer,

(Bu düşman ordusuyla çarpışalım) dediler.

 

Sonra Mikdad bin Esved, dedi: (Ya Resulallah!

Onu getir yerine, ne emrettiyse Allah.

 

Sen nerede olursan, orada biz de varız.

Biz, senin bir an bile, yanından ayrılmayız.

 

Allah ve Resulü’nün yollarında hem dahi,

Canımız ve başımız feda olsun Vallahi.

 

Habeşistana desen, gideriz yine elbet.

Etmeyiz sana asla, en ufak muhalefet.

 

Hazırız her emrini yapmak için burada,

Anam, babam ve canım, olsunlar sana feda.)

 

Ferahladı o Server onun bu sözlerinden.

Hayır dua eyledi bu sahabiye hemen.

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan