12 - MEDİNE-İ MÜNEVVERE DEVRİ

Kim misafir edecek?

Bir gün suffe ehlinden, Resul'ün huzuruna,

Biri gelip, açlıktan şikayet etti Ona.

Dedi: (Ya Resulallah, üç gündür hiç yemedim.

Açlıktan hiç kalmadı, yürüyecek takatim.)

Acıdı Resulullah o garibin haline.

Hemen haber gönderdi kendi hanelerine.

(Evimizde, erzaktan, bir nesne varsa şayet,

Bir fakir müslümanı edeyim eve davet.)

Zevceleri cevaben, arz etti ki: (Su hariç,

Evimizde, yiyecek bir nesne kalmadı hiç.)

Gönderdi Resulullah onu diğer zevceye.

O da, aynı cevabı verdi o haberciye.

Bu sefer Eshabına buyurdu ki: (Bu fakir,

Çok açmış, kim bu gece eder onu misafir?)

Malesef onların da, ona ikram edecek,

Yok idi evlerinde, o kadar bir yiyecek.

Buna rağmen birisi dedi ki o Server'e:

(Onu, müsadenizle götüreyim ben eve.)

Düşündü ki: Bizde de, bize yetecek kadar,

Yemeğimiz var ama, bu işin kolayı var.

Biz ve çocuklarımız, bu akşam hiç yemeyiz.

Mevcut olan yemeği, ona ikram ederiz.

O böyle halisane, güzel niyet ederek,

O fakiri evine götürdü sevinerek.

Hanımına sordu ki: (Yemeğimiz ne kadar?)

Dedi ki: (Çocuklara yetecek miktarda var.)

Dedi: (Resulullah’ın var ki bir misafiri,

Doyurmamız gerekir bu akşam o fakiri.

Çocukları avut da, sofraya gelmesinler.

Yahut erken uyut da, yemek istemesinler.)

Hanım dedi: (Elbette, biz mühim değiliz hiç.

Biz onu doyurursak, buluruz huzur, sevinç.

Hem de Resulullah’ın misafiriymiş o zat.

Sevap kazanmak için, bu bize büyük fırsat.)

Bir hamlede sofrayı hazırladı odaya.

Dedi ki: (Misafiri buyur eyle sofraya.)

Ve lakin bir kişilik yemekti hazırlanan.

O mübarek sahabi, düşündü ki o zaman:

Yemeğin azlığını görürse o misafir,

Rahatlıkla yemekten belki utanabilir.

Kalkıp söndüreyim ki bu odanın mumunu,

Görmesin tek kişilik az yemek olduğunu.

Mumu düzeltir gibi yaparak en nihayet,

Söndürüp, misafiri sofraya etti davet.

Karanlıkta o fakir, yedi bir iştah ile.

O, yer gibi yaparak, yemedi lokma bile.

Görmüyordu misafir, yiyor mu, yemiyor mu?

Zaten o, bu niyetle söndürmüştü o mumu.

O fakir, rahatlıkla yiyip kalktı doyarak,

Ev sahibi, sofradan çekildi aç olarak.

Ertesi gün, gelince Resul'ün huzuruna,

Allah’ın Sevgilisi buyurdular ki ona:

(Dün sizin o fakire olan şefkatinizden,

Ötürü, Hak teâlâ çok razı oldu sizden.)