06 - İLK MÜSLÜMANLAR

Toplanın ey insanlar!

Bir gün Resul-i ekrem, çıktı Safa dağına.

Çağırdı gür bir sesle kavmini etrafına.

Zira emir almıştı Allahü teâlâ’dan. 

Dinini tebliğ için, çalışırdı durmadan.

Buyurdu ki: (Yanıma toplanın ey insanlar!

Zira size diyecek mühim bir haberim var.)

Bu davet üzerine, kabileler koşarak,

Bir anda toplandılar hayretle konuşarak.

Derlerdi ki: (El-Emin çağırıyor bizleri.

Bakalım ki ne imiş bize mühim haberi?)

Hepsi tamam olunca, buyurdu: (Ey insanlar!

Desem ki, şu tepenin arkasında düşman var.

Hücuma geçecekler falan yerden bu gece.

Siz inanır mısınız bu sözüme hemence?)

Hep birden dediler ki: (İnanırız muhakkak.

Çünkü sen, çok eminsin, yalan yok sende elhak.)

Resulullah devamla buyurdu: (Öyle ise,

Mühim bir hakikati söyleyeyim ben size.

Bir tek ilah vardır ki ibadete müstehak.

O hakiki Allah’a yoktur şerik ve ortak.

Ben dahi o Allah’ın size Peygamberiyim.

Bana iman edin ki, ben yalandan beriyim.)

Dinleyenler içinde, amcası Ebu Leheb,

Dedi: (Bunun için mi çağırdın bizleri hep?)

Sonra bir taş fırlattı Allah’ın Habibi’ne.

Kimse iman etmeden, dağıldılar hep yine.

Bir gün de, Beytullah’ta, o Kureyş kâfirleri,

Kötülüyorlar idi Sevgili Peygamber’i.

Derlerdi: (Muhammed’e tahammül ettiğimiz,

Gibi, hiçbir insana sabır göstermedik biz.

Bize, sefihsiniz der ve bizi tahkir eder.

Putları kötüleyip, dinimize bâtıl der.

Bizi, birbirimizden ayırır da, biz yine,

Hiçbir şey söylemeyiz bu babta kendisine.)

Onlar bu sözde iken, Resul de o tarafa,

Teşrif edip, başladı Beytullah’ı tavafa.

Az sonra, kâfirlerin yanından geçer iken,

Çok ağır hakaretler ettiler Ona birden.

İkinci tavafta da, önlerine gelince,

Daha çok hakaretler eylediler bir nice.

Allah’ın Sevgilisi, o an gadaplanarak,

Şunları buyurdular, onlara sert bakarak:

(Ey Kureyş, yemin ile söylerim ki ben şu an,

Bir gün olacaksınız herbiriniz perişan!)

Sonra geri dönerek, başladı yürümeye.

Kâfirler başladılar korkudan titremeye.

Hatta aktı kanları sonra bedenlerinden.

Pek çok pişman oldular Ona dediklerinden.

Hepsi, Resulullah’ın arkasından giderek,

Yalvardılar (Biz ettik, sen eyleme) diyerek.

En çok da Ebu Cehil Ona yalvarıyordu.

Ardından köle gibi gidip şöyle diyordu:

(Sen, hiç meçhul birisi değilsin ya Muhammed!

İstediğin şekilde ibadete devam et.)