04 - GENÇLİĞİ ve EVLENMESİ

Hatice hatun’un rüyası

Mekke’liler ekseri ticaret yaparlardı.

Çoğu halk, geçimini bu yol ile sağlardı.

O Server’in amcası Ebu Talip de hatta,

Yine ticaret ile uğraşırdı orada.

Resulullah yirmibeş yaşına geldiğinde,

Yoktu Ebu Talib’in fazla malı elinde.

Geçim sıkıntısından kederliydi ve üzgün.

Bu halde o Server’in yanına geldi bir gün.

Dedi ki: (Ey yeğenim, bu fakirlik, bizi de,

Sarstı ve bırakmadı hiçbir şey elimizde.

Hatice binti Hüveylid, öyle zannederim ki,

Bir ticaret kervanı gönderir Şam’a belki.

Bu işe, senin gibi temiz, emin, vefakâr,

Birisini arıyor olmalı bu aralar.

Hatice Hatun ile gidip de bir konuşsak.

Seni, başkalarına tercih eder muhakkak.)

O esnada Atike binti Abdülmuttalip,

Evlerine gelerek, dedi: (Ya Eba Talip!

Muhammed’in tezevvüc zamanı geldi artık.

Bu işin çaresine bakmalı bir aralık.)

Ebu Talip dedi ki: (Ben de bu fikirdeyim.

Gece gündüz zihnimde bunu düşünmekteyim.

Lakin maddi bakımdan, şimdi dardır elimiz.

Bu işi yapmak için, yok başka gelirimiz.)

Atike arz etti ki: (Bir çare düşünürüm.

Münasip görür isen, ben gider görüşürüm.

Hatice, Şam’a giden ticaret kervanına,

Bir kişi arıyormuş, haber salmış her yana.

Ben gidip söyleyeyim bu işi Hatice’ye.

Böylece kavuşulur birkaç kuruş akçeye.)

Evet, Hatice hatun, asil, temiz, mükerrem,

Hüsnü cemalde eşsiz bir hanımdı, duldu hem.

Güzel olduğu kadar, çoktu malı, serveti.

Çoktu aynı zamanda ilim, edep, iffeti.

Bu yüzden rağbet eden pek çoktu kendisine.

Lakin o, hiç kimseyi kabul etmezdi yine.

Çünkü rüya görmüştü o günlerde o bizzat,

Bu yüzden hiç kimseye etmiyordu iltifat.

O gece, rüyasında görünmüştü ki ona:

(Ay), gökten yere inip, giriverdi koynuna.

Ay’ın o parlak nur’u, sonra da koltuğundan,

Çıkıp, bütün âlemi aydınlatmıştı o an.

Hemen akrabasından Varaka bin Nevfel’e,

Gidip rica etti ki: (Tabir et bunu hele.) 

Amcasının oğluydu bu Varaka bin Nevfel.

Hıristiyandı fakat, bilgiliydi mükemmel.

Dedi ki: (Ey Hatice, bu, çok büyük müjdedir.

Ahir zaman Nebisi şimdi içimizdedir.

O Resul, alır seni kendi helallığına.

Ve senin zamanında, ilk vahiy gelir Ona.

O Peygamber, Kureyş’ten, beni Haşim’den olur.

Hak dininin nurları, bu âlemi doldurur.

O Resul’ün dinine, ilk giren sen olursun.

Bu, çok büyük bir nimet, sana müjdeler olsun.)