04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

İmâm-ı Gazâlî “Rahmetullahi Aleyh”

BENİ YAVAŞ GÖTÜRÜN

“Hazret-i Âişe”den “radıyallahü anhâ”,

Nakledilir: Evimde idim ki tek ve tenhâ,

O anda Resûlullah, geldi yanıbaşıma.

Sonra, koyup uyudu başını kucağıma.

Sakal-ı şerîfinde, saydım tam “Dokuz” adet,

Beyazlanmış kıl vardı, mahzun oldum be gâyet.

Düşündüm ki: “Dünyâdan giderse benden önce,

Peygambersiz kalacak ümmeti o gidince.”

Ağlayıp, gözlerimden boşandı yaşlar o gün.

Düştü bir damlası da nûr yüzüne Resûlün.

O zaman Resûlullah uyanarak uykudan,

Buyurdu: “Yâ Âişe, nedir seni ağlatan?”

Arz ettim düşüncemi, buyurdu: “Yâ Âişe!

Hangi hal şiddetlidir ölü olan kişiye?”

Dedim ki: “Hânesinden götürüldüğü hâli,

Çok üzüntülü olup, ağlar bütün iyâli.”

Buyurdu: “Yâ Âişe, doğrudur söylediğin.

Bundan daha şiddetli ne vardır meyyit için?”

Sükût edip, edeble arz ettim ki hem dahî:

“Allah ve Resûlullah bilirler daha iyi.”

Buyurdu: (Yâ Âişe, daha da zoru vardır.

Gâsilin yıkamaya başladığı zamandır.

Parmağından yüzüğü çıkarıp başlar işe.

Elbisesi, rütbesi, çıkarır ne var ise.

O zaman “Çıplak” görüp, ruh kendi bedenini,

Bir üzüntü, pişmânlık kaplar hemen kendini.

O kederli hâliyle eder ki öyle feryât,

İnsan ve cinden gayri, işitir her mahlûkât.

Bu çıplak hâli ona, gelir ki öyle acı,

Başucuna gelir ve der ki: “Ey yıkayıcı!

Yavaş tut bedenimi, zîrâ çok çekti zahmet.

Dikkat et de, çekmesin daha fazla eziyet.”

Teneşire gelince, der ki: “Ricâm var benim.

Suyu sıcak etme ki, incinmesin bedenim.”

Kefene sarılırken, nidâ eder bir daha.

Der ki: “Yakınlarımı göreyim son bir defâ.

Beni bu halde görüp, hiç feryât etmesinler.

Onlar da çünkü yârın ölürler birer birer.”

Musallâya gelince, seslenir: “Ey iyâlim!

Bakın, ibret alın ki, böyledir işte hâlim.

Ayrılık günü yoktur bunun gibi dünyâda.

Elvedâ, kıyâmette görüşürüz bir daha.”

Namâzı kılınıp da, omuzlarda giderken,

Der ki: “Yavaş götürün, incinirim yoksa ben.”

Kabirde seslenir ki: “Ey dostlarım, şimdi siz,

Beni, bu ıssız yerde bırakıp gidersiniz.

Başbaşa kalırım ki mezarda amelimle,

Olmaz hiç ilgilenen bu kabirde benimle.”)