04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

İmâm-ı Gazâlî “Rahmetullahi Aleyh”

MEVTÂYA GELEN SESLER

“Fâcir”lerin ruhları, şiddet ile alınır.

Yüzleri, “Ebû Cehil karpuzu”nu andırır.

Melekler ona der ki: “Ey habîs ruh, haydi çık!

Bu habîs bedenini, cesedi terk et artık.”

O an kâfirin rûhu “Merkep” gibi bağırır.

Ve hazret-i Azrâil, onu eline alır.

Sonra da, teslim eder onu bir “Zebânî”ye.

Yâni verir o rûhu, bir “Azap meleği”ne.

Yüzü çok “Çirkin” olup, simsiyahtır abâsı.

Dünyâda her kokudan kerihtir râyihası.

Cibrîl aleyhisselâm, o ruh ile yükselir.

Ve dünyâ semâsının birincisine gelir.

Sorulur ki: “Sen kimsin ve kim vardır yanında?”

Der ki: “Ben Cebrâilim, filân kâfirdir bu da.”

Melekler işitince, o kâfirin adını,

Şöyle deyip açmazlar, semânın kapısını.

“Bir deve, geçmedikçe, iğnenin deliğinden,

Bu gibiler, Cennete giremezler katiyyen.”

Ruh bedenden çıkınca, kendisine, semâdan,

Bir münâdî, şöylece nidâ eder o zaman:

“Ey Âdemoğlu, sen mi terk ettin bu fânîyi?

Yoksa, dünyâ mı seni terk etti böyle âni?”

Bir nidâ daha gelir sonra gasilhânede.

Der ki: “Ey Âdemoğlu, kuvvetin hani, nerde?

Nerde güçlü bedenin, seni kim zaifletti?

Nerede o dostların, hepsi de terk mi etti?”

Sonra kefenlenirken, yine gelir bir nidâ.

Der ki: “Ey Âdemoğlu, çıkıyorsun bir yola.

Hiç dönmemek üzere, evinden gidiyorsun.

İlk kez tahta bir at’a, “Tabut”a biniyorsun.”

Teneşire konurken, bir nidâ gelir yine.

Der ki: “Ey Âdemoğlu, gidiyorsun kabrine.

Îmânın varsa eğer, sana müjdeler olsun.

Yok eğer “Kâfir” isen, kötüdür senin sonun.”

Musallâya konunca, şöyle nidâ edilir:

“Dünyâda ne yaptıysan, karşına gelir bir bir.

Eğer hayır yaptıysan, onun mükâfâtını,

Yok günâh işlediysen, bulursun cezâsını.”

Kabristana girince, denir ki ona artık:

“Ey kişi, mezar için getirdin mi bir azık?

Çok karanlık bir yerdir gireceğin bu kabir.

Onu aydınlatacak ışığın var mı ki bir?”

Kabire konduğunda, seslenir ona mezar.

Der ki: “Ey Âdemoğlu, kıldın mı bende karar?

Dün, benim üzerimde gülüyor, oynuyordun.

Şimdi benim içimde, ne için ağlar oldun?

Konuşup duruyordun, üstümde bülbül gibi.

Şimdi sesin çıkmıyor, acabâ sebep ne ki?”