04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

İmâm-ı Gazâlî” rahmetullahi aleyh”

ŞEYTÂNIN HÎLESİ

İnsan “Ölüm hâli”nde, öyle fazla susar ki,

İçi, bu harâretten tutuşur, yanar sanki.

Bunu, büyük bir fırsat bilerek la’în “Şeytân”,

Îmânını çalmaya çalışır onun o an.

Elinde “Buz gibi su”, yaklaşır hîle ile.

Kadehtekio suyu çalkalar bir eliyle.

Onun kim olduğunu bilemediği için,

Der ki: “O soğuk sudan bana da verir misin?”

Şeytân çok sevinerek, der ki: “Veririm, fakat,

De ki: Kendi kendine olmuştur bu kâinât.”

Eğer ki o kimsenin kuvvetliyse îmânı,

Der ki: “Bu kâinâtın, Allah’tır yaratanı.”

Mâzallah aldanıp da söylerse dediğini,

“Sonsuz bir felâket”e atmış olur kendini.

Lâkin hayatta iken, “İslâm”a uymuşsa tam,

Şeytâna aldanmayıp, söylemez böyle kelâm.

İnsan, ölüm hâlinde, his ve duygularından,

En son kaybedeceği, “İşitmesi”dir o an.

Evliyâdan bir kişi, “Ebû Zekeriyyâ” ki,

Ölüm hastalığına yakalandı vaktâ ki.

Dostları, o hâlinde toplandı baş ucuna.

“Kelime-i tevhîd”i telkîn ettiler ona.

Fakat onlar ilk defâ söyleyince “Tevhîd”i,

“Hayır!” deyip, başını yan tarafa çevirdi.

Dostları bunu görüp, pek fazla üzüldüler.

“Şehâdet”i, bir daha ona telkîn ettiler.

O, ikinci defâ da, yine “Hayır!” diyerek,

Başını, öbür yana çevirdi söylenerek.

Herkes birbirlerine baktılar şaşkın halde.

Üzülüp, mahvoldular hepsi de fevkâlâde.

Hattâ bayılanları oldu üzüntüsünden.

Ki, “Allahın velîsi” bu hâle düşsün, neden?

Söylediler “Tevhîd”i ona üçüncü defâ.

“Hayır!” deyip, başını çevirdi yan tarafa.

Dostları, çâresizlik içinde bekleşirken,

“Ebû Zekeriyyâ” da kendine geldi birden.

Etrâfındakilere suâl etti hemence:

“Bir şey söylediniz mi siz bana biraz önce?”

Onlar arz eyleyince vâki olan bu şeyi,

Buyurdu: (Söyliyeyim ben gerçek hâdiseyi:

Az önce, harâretten yanıyordu yüreğim.

Şeytân “Soğuk su” ile, yanıma geldi benim.

Dedi: “Îsâ Allahın oğludur dersen şu an,

İçiririm ben dahî, sana bu soğuk sudan.”

Ben “Hayır!” deyince de, geçti öbür tarafa.

“Allah yoktur” dememi teklîf etti bu defâ.

Ben yine “Hayır!” dedim, şeytân çok kızdı bundan.

Kadehi yere çalıp, uzaklaştı buradan.)