04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

İmâm-ı Gazâlî “Rahmetullahi Aleyh”

ÖLÜM HÂLİ

İnsana “Ölüm hâli” yakınlaştığı ânda,

Dört melek, gelip durur, o insanın yanında.

O kimsenin rûhunu, el ve ayaklarından,

Tutarak, kuvvetlice çekerler hiç durmadan.

“Ruh” kalbe geldiğinde, birden dili tutulur.

O andan îtibâren, hiç konuşamaz olur.

O zamanki soluğu, bir saka kırbasından,

Su boşalır misâli “Gır gır” öter durmadan.

“Fâcir”lerin rûhları öyle çetin çıkar ki,

“Yaş keçe”ye takılan bir “Diken”dir o sanki.

Kimi de zanneder ki ölüm hâlinde iken,

Çıkıyor rûhu sanki, bir “İğne deliği”nden.

"Yer"le "gök" birleşiyor zanneder bâzısı da.

Kalıyor kendisi de onların arasında.

Hastanın her âzâsı, çok terleyipbu defâ,

Gözleri, sür’at ile gider iki tarafa.

Burnun iki tarafı çekilip, solar benzi.

Soluğu kabarır ve kalkar göğüs kafesi.

Nefesleri git gide azalır, seyrek olur.

Bedenin harâreti düşer ve ceset soğur.

Ruh, kalpte karar kılıp, hiç çıkmayı istemez.

O zaman melek ona, “Harbe”yle vurur bir kez.

Zîrâ kalpte bulunur hayâtın sırrı asıl.

Ruh, bedenden çıkmaya mecbur olur velhâsıl.

Lâkin henüz çıkmadan, “Şeytân”, bunu bir fırsat,

Bilip, avanesini eder ona musallat.

Bu, en güçsüz ve zayıf ânıdır ki insanın,

“Şeytân”ın avanesi, ona gelir ansızın.

Önceden vefât etmiş “Ana, baba, birâder”,

Gibi sevdiklerinin sûretine girerler.

Ona şöyle derler ki: “Ey oğlumuz, kızımız!

Sen şimdi ölüyorsun, seni geçtik bunda biz.

Senden önce gelmekle âhiret âlemine,

Daha iyi vâkıfız buranın ahvâline.

Sen “Yehûdî dîni”nde vefât et ki bu zaman,

Hak teâlâ indinde, bu dindir makbul olan.”

“Şeytân”ın bu sözüne aldanmazsa o eğer,

Onlar gidip, yerine başkaları gelirler.

Derler ki: “Ey oğlumuz, yâhut ey kardeşimiz!

Âhirete gitmekte, seni geçtik hepimiz.

Sen şimdi vefât et ki, “Hıristiyân dîni”nde,

Makbul olan bu dindir Hak teâlâ indinde.”

Aldatabilmek için, bir nice dil dökerler.

Her dîni methederek, ona teklîf ederler.

Eğer “İslâmiyyet”e tam uymuşsa ömründe,

Şeytânın fitnesine hiç aldanmaz o günde.