ŞİİRLERLE MENKIBELER

İMÂN ve NAMAZ

 

1.Cild

 Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhârâ Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

İmâm-ı Gazâlî “Rahmetullahi Aleyh”

 

CAN VERME ACISI

 

İmâm-ı Gazâlî”nin, “İhyâ-i ulûm”unda.

Şöyle buyurmaktadır “Can verme” mevzûunda:

 

Can verme”nin acısı öyle şiddetlidir ki,

Başka bütün acılar, ona göre nedir ki?

 

Ölüm” de, her an için gelebilir herkese.

Hattâ “Ecel”, herşeyden yakındır daha bize.

 

Ayrıca “Can verme”nin öyledir ki şiddeti,

Yoktur onun yanında, başka şeyin kıymeti.

 

Yetmiş kılıç darbesi” vurulsa da birine,

Can verme acısının yanında “Hiç”tir yine.

 

Susuyor görünse de, can çekişen bir insan,

Tükendiği içindir tâkati o acıdan.

 

Çünkü o şiddet ile, çekilir el ve ayak.

Bunun ne olduğunu, tadanlar bilir ancak.

 

Resûlullah” gitmişti bir hastanın yanına.

Gördü ki, onun rûhu dayanmış boğazına.

 

Buyurdu: “Ben bilirim, bunun ne olduğunu.

Damarları içinden çekiyorlar rûhunu.”

 

“Hazret-i Alî” dahî buyurdu ayriyeten:

“Bana, kılıç darbesi, kolaydır can vermekten.”

 

Peygamberlerden biri, bir gün bir kabristanda,

Gelip durdu herhangi bir mezarın yanında.

 

Allahü teâlâya yalvardı ki o vakit:

“Yâ Rabbî, bu mevtâya hayat ver, onu dirilt.”

 

Onun bu duâsıyle, dirilip kalktı hemen.

Dedi: “Buyur efendim, emriniz nedir benden?”

 

Ona, “Ölüm” hakkında sorunca o Peygamber,

Dedi: “Bu büyük işten, vereyim sana haber.

 

Öleli, elli sene olduğu halde bu gün,

Hâlâ unutamadım acısını ölümün.”

 

Mü’min, ameli ile bâzı derecelere,

Kavuşsa da, eremez daha da yücelere.

 

Lâkin “Can acısı”nı çekince o an insan,

O yüksek dereceler, edilir ona ihsân.

 

Bir “Kâfir” de, dünyâda yaptıysa bir iyilik,

Ona da, bu acıdan verilir bir hafiflik.

 

Onun karşılığını, dünyâda almış olur.

Âhiret”te, rahmetten onlara zerre yoktur.

 

Teslim eylediğinde “Mûsâ Nebî” rûhunu,

Sordu Allah, acının ne miktâr olduğunu.

 

Dedi: “Sanki içimde, bir dikenli çalı var.

Ağzımdan onu tutup, kuvvetle çekiyorlar.

 

Çalının her dikeni, takılmış bir yerlere,

Çektikçe o yerleri ediyor pâre pâre.”

 

“Îsâ Peygamber” ise buyurdu ki bir zaman:

“Bana duâ edin de, can vermem olsun âsân.”

 

Resûl-i ekrem dahî duâ etti ki şöyle:

“Yâ Rabbî, can vermeyi bana da kolay eyle.”

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan