04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Behâeddîn-i Buhârî “Kuddise Sirruh”

ŞİMDİ NE YAPAYIM?

“Behâeddîn Buhârî”, vaktâ ki etti vefât,

Kıldılar namâzını çok büyük bir cemâat.

Sonra gidip yaptılar mezarına defnini.

Ve bir talebesi de, okudu telkînini.

“Abdülkâdir” adında bir kimse idi o zât.

Gördüğü bir vak’ayı, anlatır kendi bizzât.

Der ki: Defin eyledik “Hâce hazretleri”ni.

Ben çok merak ederdim kabirdeki hâlini.

Bir teveccüh eyledim, onun nûrlu kabrine.

Allahın yardımıyle vâkıf oldum hâline.

Baktım, kapı açıldı o kabire “Cennet”ten.

Çok güzel “İki hûri” içeri girdi hemen.

Ona selâm vererek, dediler: (Efendim biz,

Nice zamandan beri, sizi beklemekteyiz.

Yarattı Hak teâlâ bizi sırf sizin için.

Siz artık görmezsiniz bir şey fenâ ve çirkin.)

Hûrilerin sözünü dinledi o büyük zât.

Lâkin kendilerine etmedi hiç iltifât.

Buyurdu: (Görmedikçe Rabbimin dîdârını,

Ahdettim görmemeye Ondan gayrılarını.

Ve beni sevenlere etmedikçe şefâat,

Meşgul olmıyacağım kimse ile ben fakat.)

Bir başka talebesi gördü onu rüyâda.

Sordu ki: (Ne yapayım, ölmeden bu dünyâda?)

Buyurdu: (Son nefeste ne yapmak gerekirse,

Şimdi dahî onu yap, “Allah de” hiç değilse.)

Dedi ki: (Allah demek, son nefeste gerekir.

Şimdi hayatta iken, ne yapmam lâzım gelir?)

Buyurdu ki: (Evlâdım, o “Son nefes” dediğin,

Ne zaman gelecektir, bu babta var mı bilgin?

O son nefes, belki de bugündür, belki yârın.

Sen şimdi “Allah” de ki, yârın olmaz fırsatın.)

Bir başkası, rüyâda görerek kendisini,

Arzu etti bir miktâr nasîhat etmesini.

Buyurdu ki: (Dünyâda, işle istediğini.

Lâkin bil, herbirinden hesap vereceğini.

Her ne yapsan, melekler yazıyor birer birer,

“Mahşer”e geldiğinde, sana arz edilirler.

Ve hattâ ey evlâdım şunu bil ki muhakkak,

Seni, günâh işlerken görüyor cenâbı Hak.

Kalbinden geçirdiğin şeyleri de pekâlâ,

En gizlisine kadar biliyor Hak teâlâ.

Haram, “Ateş” gibidir, günâha olma yakın.

Aksi halde pişmânlık çok olur sana yârın.

Hakîkî dost “Allah”tır, unutma Onu bir an.

Ve şiddetle hazer et, her günâh ve haramdan.

Bu fırsat elde iken, hakîkati gör artık.

Yoksa “Mahşer günü”nde, fayda etmez pişmânlık.)