04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Habîb-i Acemî "kuddise sirruh"

PİŞMÂN OLMAMAK İÇİN

Büyük islâm âlimi, devrinin bir tânesi.

İnsanları “Ateş”ten kurtarmaktı gâyesi.

Resûl’ün kalbindeki ilim, feyiz ve nûrlar,

Bu büyük evliyânın kalbini doldurdular.

Birisine yazdığı mektupta buyurdu ki:

(Gafletle yaşıyoruz, öleceğiz halbuki.

Hep günâh işlemekle geçiyor günlerimiz.

Karardı isyân ile, “Amel defterleri”miz.

Dedikodu, iftirâ, yalan, gıybet, sû-i zan.

Gece gün, Rabbimize eyledik günâh, isyân.

Hep noksan ve kusurlu, her ibâdetimiz de.

Bu bozuk hâlimizi görüyor Rabbimiz de.

Gerçi her gün, beş vakit “Namâz”ı kılıyoruz.

Lâkin her edebine, dikkat edemiyoruz.

“Oruç” da tutuyoruz her sene Ramazanda.

Ve lâkin karşımıza çıkar mı ki “Mîzân”da?

Mü'minin, kıymetlidir ömründeki her ânı.

Mâlâya’nî şeylere harcıyoruz zamânı.

Hep gafletle geçiyor bu sayılı nefesler.

Ve lâkin bunun sonu, pişmânlıktır ve keder.

Binlerce teessüfler olsun ki hâlimize,

Ne yüzle gideceğiz ölünce Rabbimize?

Bu cihân bahçesine, “Gül” için geldik, fakat,

Hep “Diken” toplamakla ömrümüz geçti heyhât!

İki büyük nîmet ki, "Resûlullah" ve "Kur'ân".

Bunların da şükrünü, âciz olduk îfâdan.

Her türlü nîmetleri verdi de Hak teâlâ,

Yine gaflet içinde yaşıyoruz biz hâlâ.

Böyle günâh içinde bitince bu ömrümüz,

Yârın kabûl görür mü, behâne ve özrümüz?

Sırf O’nun ihsânına güveniyoruz ancak.

Zîrâ yoktur yüzümüz, huzûruna varacak.

“Ölüm” baş ucumuzda, yaklaştı hem de “Ecel”.

Lâkin işliyemedik işe yarar bir amel.

Allah'ın dîdârına kavuşurken “İyiler”,

“Hesap”tan kurtulamaz o gün bizim gibiler.

"Elli bin sene" süren, müthiş “Hesap günü”nde,

Bekleriz çok mahcûb ve başlarımız önünde.

İyi düşünelim ki, olacak hepsi bunlar.

Kurtulur o gün ancak, aklını kullananlar.

Pişmân olmamak için yârın rûz-i mahşerde,

Dinde, kılı kırk yarmak îcâb eder bu yerde.

Allah'ın rızâsına muhâlif iş yapanlar,

Yârın “Hesap günü”nde çok pişmân olacaklar.

Lâkin Resûlullah'ın yoluna tâbi olan,

Dünyâ ve âhirette, görmez hiç zarar, ziyân.

Allah'a, ihlâs ile yapmalı ki ibâdet,

Huzûruna çıkınca, olmasın hiç nedâmet.)