04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Hasan-ı Basrî "Rahmetullahi Aleyh"

DÜNYÂ ÜÇ GÜNDÜR

Bir genç “Hasan Basrî”ye gelerek bir gün bizzât,

Dedi: (Eder misiniz bana biraz nasîhat?)

Buyurdu ki: (Evlâdım, sen Rabbinin emrini,

Azîz tut ki, O dahî azîz tutsun hep seni.

Çok korkunç tehlikeler vardır ki önünde hem,

Ölüm, kabir ve mahşer, mîzân, sırat, cehennem.

Bunlar, senin önüne gelir elbet peş peşe.

Yârın ya kurtulursun, ya girersin “Ateş”e.

“Akıllı” şu kuldur ki, “Hesap günü” gelmeden,

O, kendi hesâbını bir bir görür önceden.)

Bir gün “Hasan-ı Basrî”, bir gurup genci gördü.

Birisi, kahkahayla pek fazla gülüyordu.

Böyle aşırı gülen o genci çağırarak,

Buyurdu ki: (Evlâdım, bir şeyi ettim merak.

Bu kadar çok gülmenden, düştüm büyük hayrete.

Yoksa îmân ile mi gittin sen âhirete?)

O genç "Hayır" deyince, sordu ki o zaman da:

"Yoksa ağır mı geldi, sevapların mîzân’da?"

Yine "Hayır" deyince, buyurdu ki: "Yoksa sen,

Sırat köprüsünü mü geçebildin sâlimen?"

Yine "Hayır" deyince, buyurdu ki: "Evlâdım,

O halde bu kahkaha nedendir, anlamadım?

Bir insanın önünde varken bu tehlikeler,

Nasıl böyle sevinir, nasıl böyle çok güler?"

O genç bunu duyunca, hiç gülmedi bir daha.

O günden tövbe edip, tam yöneldi Allah'a.

Nasîhat istemişti biri de kendisinden.

Buyurdu: (“Âhiret”e hazırlık yap şimdiden.

Sağlamlar hasta olur, gençler olur ihtiyâr.

Ve “Ecel”, her kişiyi bir gün gelip yakalar.

Bir "Yılan"ı, ateşte yanarken görsen şâyet,

Üzülür, kurtarmaya edersin sa'y-ü gayret.

Bunu görmeye bile dayanmazken yüreğin,

Sen, kendini “Ateş”e atarsın, yok haberin.

Dünyâ "Üç gün" gibidir, dün, bugün, bir de yârın.

"Dün" gitti, geri gelmez, bu senin büyük kaybın.

"Yârın" henüz gelmedi, belki de gelmiyecek.

Zîrâ yârın gelmeden, belki “Ecel” gelecek.

Öyle ise gün “Bugün” ve saat bu saattır.

Bulunduğun gün ve an, sana büyük fırsattır.

Dostunun çokluğuna güvenme bu gün sakın.

Zîrâ sen öldüğünde, hep “Yalnız” kalacaksın.

Kabre "Yalnız" girersin ve "Yalnız" dirilirsin.

Münker ile Nekîr'e, "Yalnız" cevap verirsin.

Hesap ve Mîzânda da, "Yalnız" olursun yine.

Ve sen "Yalnız" çıkarsın Sırat'ın üzerine.

Tek şey var bu yerlerde sana yoldaş olacak.

“İhlâs ile yaptığın işler”dir o da ancak.)