04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Abdülkâdir-i Geylânî "kuddise sirruh"

NİÇİN KONUŞMUYORSUN?

“Abdülkâdir Geylânî”, bir mahalden geçerken,

Gördü iki kimseyi, münâkaşa ederken.

Birisi hıristiyân, müslümândı öteki.

Sordu: (Münâkaşaya sebep olan şey ne ki?)

Müslümân arz eyledi: (Bu diyor ki kininden:

"Bizim peygamberimiz, üstündür sizinkinden".

Ben ise, şiddet ile îtirâz ediyorum.

"Bizim Peygamberimiz, daha üstün" diyorum.)

“Abdülkâdir Geylânî”, dinleyip müslümânı,

İsbâta dâvet etti hıristiyân olanı.

Buyurdu ki: (Ey kişi, mâdem ki böyle dersin,

Peki sen bu fikrini, nasıl isbât edersin?)

Hıristiyân dedi ki: (Bizim peygamberimiz,

Ölüyü diriltiyor, o, üstündür şüphesiz.)

Buyurdu ki: (Ey kişi, ben peygamber değilim.

Sâdece o Resûl’ün ümmetinden biriyim.

Eğer ben diriltirsem bir ölüyü ansızın,

Hazreti Muhammed'e sen de inanır mısın?)

(İnanırım) deyince, buyurdu: (Öyle ise,

Çok eski, harâb olmuş bir kabir göster bize.)

Gösterdi hıristiyân ona eski bir kabir.

Gitti kabir yanına, esseyyid Abdülkâdir.

Buyurdu: (Burda yatan, bir kadındır ve hattâ,

Şarkıcılık yaparmış hem de hâl-i hayatta.

İster, şarkı söylerken onu ben dirilteyim.

Yâhut nasıl istersen söyle, öyle edeyim.)

Hıristiyân, buna hiç ihtimâl vermiyerek,

Dedi: (Mâdem dirilsin, o şarkı söyliyerek.)

Buyurdu ki: (Ey kişi, şunu da söyle peki.

Ölüyü diriltirken, ne derdi Îsâ Nebî?)

Dedi: (Bizim Peygamber, der idi ki: "Ey filân!

Allah'ın izni ile, diril kalk mezarından.")

“Abdülkâdir Geylânî”, dönüp hıristiyâna,

Buyurdu: (Öyle ise, dikkat eyle bu yana.)

Gösterdiği mezara dikkatlice bakarak,

Buyurdu ki: (Allah'ın izni ile diril, kalk!)

O anda, boydan boya yarıldı kabir birden.

Dirilip kalktı kadın, hem de şarkı söylerken.

Bir müddet öyle kalıp, sonra da birden bire,

Yine “Ölü” olarak, giriverdi kabire.

Bu büyük kerâmeti görüp o hıristiyân,

“Şehâdet”i söyleyip, hemen oldu müslümân.

Sonra "Gavs-ül âzam"ın sarılıp ellerine,

O andan îtibâren, girdi tam hizmetine.