04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Muhammed bin Münkedir "kuddise sirruh"

ÖLÜM, MÜ'MİNE HEDİYEDİR

Bu zât, bir sohbetinde buyurdu ki: (Müslümân,

“Ölüm”ü çok anması lâzım gelir her zaman.

Çünkü insan "Ölüm"ü çok hâtırlarsa şâyet,

Emirleri yapmaya, daha çok eder gayret.

Ve sık sık hâtırlarsa “Ölüm”ü, yâni “Mevt”i,

Günâhları yapmaya, azalır cesâreti.

Hadîste buyurdu ki Peygamber Efendimiz:

”Lezzetlere son veren mevti çok yâd ediniz.”

Evliyânın çoğunun şöyleydi ki âdeti,

Bir günde, yirmi defâ yâd ederlerdi mevti.

Ve buyururlardı ki: "Kim ölümü, bir günde,

Yirmi kez hâtırlarsa, şehittir öldüğünde.")

Bir gün de buyurdu ki: Yok olmak değildir “Mevt”.

Bir evden başka eve göç etmektir nihâyet.

“Ölüm”, rûhun bedenden ayrılıp gitmesidir.

Yâni kulun bir hâlden, bir hâle dönmesidir.

“Ömer bin Abdül’azîz”, bir gün “Ölüm” ve “Mezar”,

Hakkında vâz ederken, buyurdu: (Ey insanlar!

Sizler, “Sonsuzluk” için elbet yaratıldınız.

Bir evden, başka eve göç edersiniz yalnız.

“Ölüm”, mü'minler için hediyedir, nîmettir.

Günâhkârlar içinse, bir dert ve musîbettir.

İnsanlar, yaşamayı çok sevmiş olsalar da,

“Mevt”, onlara hayattan hayırlıdır daha da.

Sâlih olan bir mü'min, ayrılınca dünyâdan,

Kurtulur dünyâdaki türlü sıkıntılardan.

Zâlimin ölümü de hayırlıdır ki hattâ,

Memleketler ve kullar kavuşurlar rahata.

İslâm düşmanlarından bir zâlim öldüğünde,

Bir şâir, şu beyiti söylemiştir o günde:

"Ne kendi etti rahat, ne âlem buldu huzur.

Yıkılıp gitti cihândan, dayansın ehli kubûr!"

Bir mü'minin rûhunun, ayrılması bedenden,

Bir esirin, hapisten kurtulmasıdır aynen.

Bir mü'min vefât edip, kavuşunca Rabbine,

Geri gelmek istemez, dünyâya tekrar yine.

Yalnız "Şehîd” olanlar, bundan müstesnâdırlar.

Onlar gelmek ister ki, tekrar şehîd olalar.

Sıkıntı ve kederler, sarmıştır ki dünyâyı,

Mü'mine hediyedir “Ölüm” bundan dolayı.

Bir kimsenin dînini, mezarı korur ancak.

“Ölüm”deki sevinçtir, onu ferahlatacak.

Mü'mine, hayırlıdır “Ölüm”ü, hayâtından.

Çünkü “Mevt”le kurtulur, dünyâ bataklığından.

İnsanlar çabuk biten şeylere bakarlar hep.

Sonsuz kalacak şeye, bakmazlar, niye acep?

“Ölüm”, kulu Rabbine kavuşturduğu için,

Mü'mine hediyedir, iç yüzü budur işin.)