04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Ömer bin Abdülazîz “Rahmetullahi Aleyh”

ÖLÜM’Ü UNUTMAYIN

“Ömer bin Abdül’azîz”, birkaç arkadaşıyle,

Kabristana uğrayıp, ağladı göz yaşıyle.

Dedi: (Ey kardeşlerim, gördüğünüz kabirler,

Ceddim Emevîlere âittir hepsi birer.

Sanki hiç bu dünyâya gelip yaşamamışlar.

Dünyâ lezzetlerini, sanki hiç tatmamışlar.

Şimdi toprak altında, hepsi çürümektedir.

Dökülen etlerini, böcekler yemektedir.)

Daha sonra hüzünle, yürüdü az ileri.

Buyurdu ki: (Dün gece, düşündüm ölüleri.

En sevdiğin bir dostun, vefât etse şu anda,

Üç gün sonra hâlini, bir görsen mezarında.

Gördüğün manzaradan, mutlak nefret ederdin.

Tahammül edemeyip, hattâ geri dönerdin.

Zîrâ sen görürdün ki, mezarda kurt ve böcek,

Kemirir bedenini, dayanmaz buna yürek.)

“Ömer bin Abdül’azîz”, sözünü bitirmeden,

Dehşete kapılarak, bayılıp düştü hemen.

Takvâ sâhibi olup, çok ibâdet yapardı.

“Âhiret derdi” ile, gün be gün zayıflardı.

Bir dostu, vâkıf olup onun bu ahvâline,

Ziyâretine gelip, sordu ki: (Bu hâlin ne?)

Cevâben buyurdu ki: (Bu hâlimde ne var ki?

Eğer ömrüm biter de, “Ölüm”üm olsa vâki.

Birkaç gün geçtiğinde, gelsen ziyâretime,

Daha çok şaşırırdın, “Mezar”daki hâlime.

Görürdün ki, gözlerim yanaklarıma akmış.

Dudaklarım dökülüp, dişlerim açık kalmış.

Yüzüm gözüm bulaşmış, cerahat ve irine.

Karnım şişip yayılmış, göğsümün üzerine.

Mîdem, bağırsaklarım dökülmüş topraklara.

Yem olmuş şu bedenim, böceklere, kurtlara.

Sen şimdi bu hâlimi hayretle karşıladın.

“Mezar”daki hâlimi görseydin, ne yapardın?)

Birine mektup yazıp, buyurdu: (Birâderim,

Günâhımdan ötürü, Rabbimden af dilerim.

Allahü teâlânın azâbından korkunuz.

Kullara zulmetmekten dahî uzak durunuz.

Kim “Cennet”i isterse, kaçınsın “Cehennem”den.

Düzeltsin kendisini henüz “Ecel” gelmeden.)