04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Ömer bin Abdülazîz “Rahmetullahi Aleyh”

KABİR KONUŞUYOR

“Ömer bin Abdül’azîz”, bâzı sevdikleriyle,

Bir gün, bir cenâzeyi gitmişti defnetmeye.

Defin işi bitip de, herkes ayrıldığında,

O, birkaç kişi ile durdu kabir yanında.

Dediler ki: (Efendim, siz ne için kaldınız?

Cenâze sizin değil, niçin ayrılmadınız?)

Buyurdu: (Kardeşlerim, tam gideceğim zaman,

“Kabir” bana seslenip, şöyle dedi arkamdan:

“Yâ Ömer, sormuyorsun, ne yaptım dostlarına?

Diyeyim de haber ver, geri kalanlarına.

İlk önce, ben onların yırttım kefenlerini.

Sonra da, parça parça yaptım bedenlerini.

Kan ve irinlerini içtim kabre inince.

Etlerini kemikten ayırdım ince ince”.)

"Ömer bin Abdül’azîz", söylerken bu sözleri,

Kederinden, yaş ile doldu iki gözleri.

Cemâat, kendisini dinliyordu öylece.

Dedi: (Kabir, sözüne devam etti şöylece:

“Nerede sizden önce dünyâda yaşıyanlar?

Nerede bu dünyâya sımsıkı sarılanlar?

Hani, “Uzun emel”ler, hayâller kurmuşlardı.

Hiç ölmiyecekmiş gibi ona sarılmışlardı.

“Ölüm”ü düşünmeyip, durmadan mal yığdılar.

Ölenleri görüp de, hiç ibret almadılar.

Onların servetine herkes gıbta ederdi.

“Biz dahî onlar gibi zengin olsak” derlerdi.

Hani, şimdi ne oldu o servet ve mallara?

Bir anda ayrılarak, girdiler mezarlara.

Kara toprak altında, çürüyüp toz oldular.

Yedi bedenlerini, haşereler ve kurtlar”.)

"Ömer bin Abdül’azîz", bu sözleri kabirden,

Dinleyip, gözyaşları boşandı gözlerinden.

“Kabir” devam ederek, seslendi ki: (Yâ Ömer!

Bir gün, bu kabristana yolun düşerse eğer,

Sor o zenginlere ki, ne kaldı o varlıktan?

Sor o fakirlere de, ne kaldı o darlıktan?

Ne oldu dilinize, niçin susuyorsunuz?

Ne oldu gözleriniz, göremiyor musunuz?

Sor onlara, ne oldu o yumuşak tenleri?

Ne oldu dimdik duran kuvvetli bedenleri?

Bir çukurun kurtları, neler yaptı onlara?

Sor ki, yem mi oldular böcek ile kurtlara?

Halbuki bir vakitler yaşıyordu herbiri.

Var idi herbirinin güzel, şirin evleri.

Bu dünyâya aldanıp, haramlara daldılar.

“Âhiret”i unutup, hazırlık yapmadılar.

Fakat “Ölüm”, onları yakaladı bir anda.

Şimdi de yatıyorlar, hepsi mezarlarında.)