04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Ömer bin Abdül’azîz “Rahmetullahi Aleyh”

EY ÂCİZ İNSAN!

“Ömer bin Abdül’azîz”, mütevâzı idi pek.

Yâni hiç yoktu onda, kendisini beğenmek.

Hutbede gelse idi eğer böyle düşünce,

Yarıda keser idi o hutbeyi hemence.

Bu hâl, yazı yazarken gelseydi bir kerecik,

Bırakıp o kağıdı, yırtardı hemencecik.

Hep derdi ki: (Yâ Rabbî, senden af diliyorum.

Şu nefsimin şerrinden sana sığınıyorum.)

Bir mahzeni var idi, evde yerin altında.

Hep o yere girerdi gece karanlığında.

Ve boynuna, demirden bir zincir bağlıyordu.

Gece sabaha kadar, bu halde kalıyordu.

Allahü teâlânın korkusuyla, her gece,

Ağlayıp, gözlerinden yaş dökerdi öylece.

Bir sohbet esnâsında şöyle dedi bir zaman:

(Ey sonu “Ölüm” olan bîçâre, âciz insan!

Seni, fânî dünyâda aldatan nedir acep?

Zannediyor musun ki burada kalırsın hep?

Ölmiyecekmiş gibi bir his var hallerinde.

Yoksa ölmemek için, senet mi var elinde?

“Ölüm”, her gün birine gelmektedir âkıbet.

Buna mâni olmaya, kimde var güç ve kuvvet?

“Ölüm” uyandırmadan uyan ki bu gafletten,

Zîrâ ecel gelince, uyanacaksın zâten.

Rüyâda nîmetlere kavuşan insan gibi,

Bu dünyâ zevklerine kaptırmışsın kendini.

Bu geçici zevklere aldanarak ey insan!

Şu kıymetli ömrünü, boş yere etme ziyân.

Küçük, basît işlerle hergün uğraşıyorsun.

Hattâ hayvanlar gibi, gâyesiz yaşıyorsun.

Gündüzlerin gaflet ve günâhlarla geçiyor.

Gecen ise, uykuyla ziyân olup gidiyor.

Halbuki sen sorumsuz ve başıboş değilsin.

Yaptığın her amelden, hesâba çekilirsin.

Senin bir “Sâhib”in ve Onun emirleri var.

“Hâlis kul”, Sâhibinin emirlerini yapar.

Geçmiş, hem de gelecek bilcümle insan ve cin,

Yârın “Mahşer yeri”nde toplanır hesap için.

Orada kurulur bir adâlet terâzisi.

Tartılır her insanın sevap ve seyyiesi.

O mahkemenin adı “Mahkeme-i kübrâ”dır.

Onun tek hâkimi de Allahü teâlâdır.

“Âhiret”, korkunç gündür, yürekleri parçalar.

O gün anne babalar, evlâtlarından kaçar.

O âhiret gününün dehşet ve şiddetinden,

Kaçar yine bir kardeş, diğer kardeşlerinden.

Hattâ titrer o günde, melekler, Peygamberler.

Düşürür çocuğunu, çok hâmile anneler.)