04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Ömer bin Abdülazîz “Rahmetullahi Aleyh”

CİHÂNIN GÜNEŞİ BATTI

“Ömer bin Abdül’azîz”, ölüm hastalığında,

Bir tabip çağırdılar, gelip durdu yanında.

Bakıp sonra dedi ki: (Çok zehir içmiş bu zât.

Hayâtı husûsunda veremem bir temînât.)

Ağlamaya başladı ölüm hastalığında.

Yakın akrabâları, bulunurdu yanında.

Dediler: (Ey halîfe, ne için ağlıyorsun?

Bir mücâhit olarak Rabbine varıyorsun.

Allahın yardımıyle ihyâ ettin sünneti.

Ve ortadan kaldırdın, dindeki her bid’ati.)

Buyurdu: (Çıkacağım Rabbimin huzûruna.

Bu milletin hesâbı sorulacak hep bana.

Bu hesâbın altından kalkabilecek miyim?

Ben bunu düşünerek, ağlayıp yaş dökerim.)

(Beni oturtun!) dedi sonra ordakilere.

Ve yüksek bir ses ile, şöyle dedi bu kere:

(Hakîkî mâbud, ancak Allahü teâlâdır.

İbâdet olunmaya, sırf O’nun hakkı vardır.)

Daha sonra, başını çevirdi gök yüzüne.

Ve sevinç gözyaşları doldu iki gözüne.

Dedi: (Öyle kişiler görürüm ki ben şu an,

O gördüğüm kimseler, ne cindir, ne de insan.)

Kelime-i şehâdet getirip hem o saat,

Rûhunu teslim edip, eyledi Hakka vuslat.

Vasiyyet etmişti ki: (Ey Meymun ibni Mihrân!

Ben de vardım, halîfe Velîd’in öldüğü an.

Yüzünü açıp baktım, siyah idi bir nice.

Sen de, benim yüzüme bak kabrime inince.)

“Ömer bin Abdül’azîz”, vaktâ ki etti vefât,

Cenâze namâzını, kıldı bütün cemâat.

Sonra, cenâzesini indirdiler kabrine.

Vasiyyeti üzere baktılar cemâline.

Gördüler, gençliğinden daha nurlu ve parlak.

Sevimli ve güzeldi, gıbta etti cümle halk.

O vefât ettiğinde, çok üzüldü her insan.

Gözyaşları içinde ağladı her müslümân.

Hattâ cenâzesinin arkasından bir “Râhip”,

Üzüntüyle yürüyüp, ağlardı garip garip.

Dediler: (Bu ölen zât, değildi dîninizden.

Sen niçin ağlıyorsun bu gidenin izinden?)

Dedi ki: (Yer yüzünde, bir tâne güneş vardı.

Şuna ağlıyorum ki, o güneş şimdi battı.)

Bir çoban da diyor ki: (Dağda koyun güderken,

Bir kurt gelip saldırdı koyunlara âniden.

Düşündüm ki: “Herhalde, halîfe etti vefât.

Zîrâ o hayattayken, olmazdı bu vukûat.”

Sonradan öğrendim ki, fazla zaman geçmeden,

"Ömer bir Abdül’azîz" vefât etmiş gerçekten.)