04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Ömer bin Abdülazîz “Rahmetullahi Aleyh”

BİZ ÖLÜME HEDEFİZ

“Ömer bin Abdül’azîz” takvâ ehli bir zâttı.

Düşündüğü, sâdece “Âhiret” ve “Hesap”tı.

“Kulların hukûkuna edemezsem riâyet,

Hâlim ne olur?” diye endîşedeydi gâyet.

Bir kimse anlatır ki: Ömer bin Abdül’azîz,

Halîfelikten önce, etli idi ve gürbüz.

Sonra çok zaifletti onu bu halîfelik.

Öyle ki, bu korkuyla kaldı bir deri kemik.

İşte bu mübârek zât, namâz kıldı bir gece.

Bayıldı, bir âyeti kırâat eyleyince.

Namâzda okuduğu âyette, cenâbı Hak,

Şöyle buyuruyordu zîrâ meal olarak:

(Boyunlarına bağlı demirden bukağılar,

İle sürüklenerek, ateşe atılırlar.)

Hattâ sabaha kadar bunu tekrar ederek,

Ağladı hüngür hüngür gözyaşları dökerek.

Bir gün mektup yazmıştı ahbâbından birine.

Buyurdu ki: (Aldanma nefsinin isteğine.

Çıkarma hâtırından bir an ölüm hâlini.

Dünyâdan âhirete çeviriver kalbini.)

Bir gün de buyurdu ki: (Biz insanlar, hepimiz,

“Ölüm” için bir namzet, yâhut “Hedef” gibiyiz.

“Ölüm”, istediğini seçiyor, götürüyor.

Bu dünyâya gelenler, mutlak bir gün ölüyor.

“Dün” geçti, o iyi bir şâhittir hakkımızda.

“Ölüm” de uzak değil, bekler yakınımızda.

“Bu gün” büyük bir fırsat, mühim bir emânettir.

Onu, en iyi yerde değerlendirmelidir.)

Bir gün de hutbesinde buyurdu: (Ey insanlar!

Rabbimiz dışa değil, niyete, kalbe bakar.

Yâni siz, kalbinizi eğer düzeltirseniz,

Düzelir ona göre dışınız, zâhiriniz.

İnsanın âzâları, kalbine bağlıdırlar.

Kalp iyiyse, onlar da hep iyilik yaparlar.)

Başka bir mektûbunda buyurdu ki: (Evlâdım,

Her gün yaklaşıyoruz “Ölüm”e adım adım.

Tavsiye ederim ki, kork Allahtan her zaman.

Bu fırsat elde iken, âhirete hazırlan.

Ölüp de, âhirete gitmiş farzet kendini.

“Allahı görür” gibi îfâ et amelini.

Gün geçtikçe ömrümüz, daha noksanlaşıyor.

Ecel de, o nisbette bizlere yaklaşıyor.

Aklı olan, günâhta hebâ etmez ömrünü.

Gönül vermez dünyâya, düşünür “Ölümü”nü.

“Mahşer”in şiddetini hâtırlıyarak her an,

O güne hazırlanır, gece gündüz durmadan.)