04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Ahmet Mekkî Efendi "Rahmetullahi Aleyh"

ÖLÜMÜ HÂTIRLAMAK

Sülâle-i Resûl'den, âlim ve velî bir zât.

Kadıköy müftüsüyken, eyledi Hakka vuslat.

Derdi ki: Ey insanlar, bir “Serap”tır bu dünyâ.

Bugün var görünse de, harâb olur sonunda.

İnsan çok yaşasa da, ölecektir âkıbet.

“Ölüm”den, hiç bir insan kurtulamaz ki elbet.

“Can verme”nin acısı, öyle çetindir ki hem,

Hiç kalır ona göre, dünyâdaki her elem.

Lâkin âhiretteki azaplara nisbetle,

Hiç yok denecek kadar, hafif kalır gâyetle.

“Ölüm”, insanlar için çok zordur elbette ki.

Gafletle ölenlerin, kötüdür âkıbeti.

Nedense kimse bunu düşünmüyor mâlesef.

Duymuyor bunun için, bir üzüntü ve esef.

Düşünmüş olsalar da, olmazlar müteessir.

Halbuki bu hakîkat, olacak bir gün zâhir.

Halbuki bir müslümân, çekilip bir kenara,

Düşünmesi gerekir “Ölüm”ü ara ara.

Demeli ki: (Ey nefsim, gaflete dalma sakın.

Belki sana ecelin, her şeyden daha yakın.

Eğer düşünüyorsan, "Çok gencim” henüz daha,

Genç iken ölenleri görmez misin acabâ?

"Sıhhatliyim" diyorsan, yine yersiz bu sözün.

Sağlamken ölenleri, görmez mi senin gözün?

Düşünsene, ecdâdın şu andan nerde, hani?

Ayrıldılar dünyâdan, hepsi de hem de âni.

Akrânından ölenler var iken senden evvel,

Sana gelmiyecek mi sanıyorsun o ecel?

Onlar da senin gibi düşünürlerdi, fakat,

Ummadıkları anda ettiler hepsi vefât.

Var idi bir çoğunun malı, mülkü, serveti,

Yine de "Ölüm" oldu onların âkıbeti.

Senin, o ölenlerden ne farkın var ki acep,

“Ölüm hazırlığı”nı geriye atarsın hep.

Daha bir müddet önce berâber yaşadığın,

Kimseler, vefât edip “Toprak” oldu bir yığın.

Sen dahî onlar gibi olacaksın âkıbet.

Hiç ölmiyeceğine, elinde var mı senet?

Ey nefsim, bu gafletten uyan da kendine gel.

Çalış, lâkin dünyâda kurma hiç “Uzun emel”.

Geçen cenâzeleri görürsün gözlerinle.

Hattâ bizzât kabire koyarsın ellerinle.

Yine düşünmezsin ki buna rağmen, ne garip,

"Ben dahî bunlar gibi olacağım an karîb."

Ey nefsim, artık uyan, öleceksin sen dahî.

Bir gün bu hakîkatler, çıkacaktır vallahi.

Ve lâkin pişmânlığın faydası olmaz aslâ.

Öyleyse “Hâlis kul” ol, dön Rabbine ihlâsla.)