04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Atâ bin Meysere “Rahmetullahi Aleyh”

MÜ’MİN, GÜLER YÜZLÜDÜR

Bu zât buyuruyor ki. (Mü’min, güler yüzlüdür.

Zîrâ mü’min olmanın simgesi “Güleryüz”dür.

Münâfıklığın ise şöyledir ki eseri:

“Somurtkan, asık surat” olur onlar ekseri.)

Bir gün, ona gelerek, sordular: (Efendim siz,

Acabâ sebep ne ki, dâima gülersiniz?)

Buyurdu: (Ben ölümü fazla düşündüğümden,

Rahatlar, neş’elenir, hep gülerim bu yüzden.)

Ters gelmiş olacak ki bu cevâbı hepsine,

Dediler ki: (Gülmenin, ölümle ilgisi ne?)

Buyurdu: (Herkes için “Ölüm” vardır muhakkak.

Bu “Sonsuz yolculuğa” lâzımdır hazır olmak.

Çünkü “Ecel”, ekseri âni gelir, yakalar.

Rahat ve sevinçlidir hazırlıklı olanlar.

“Ölüm”e hazırlığı yok ise birinin de,

Bir telâşa kapılır “Ecel”i geldiğinde.

Bu dünyâ, bir “Konak”tır, bizler ise “Yolcu”yuz.

Dünyâda bugün varsak, belki de yarın yokuz.

Kim “Ölüm”e hazırsa gece ve gündüzünde,

Tebessüm eksik olmaz o kimsenin yüzünde.)

Hep derdi ki: (Ey insan, öyle ol ki bu günde,

Hiç mahcup olmıyasın yarın “Mîzân” önünde.

Bugün sen, bir“Yolcu”sun, al yanına çok azık.

Yoksa pişmân olursun, kendine etme yazık.

Huzûru ilâhîde, ”Mahşer günü” ins ve cin,

Amel defterleriyle toplanır “Hesap” için.

Kalplerin titrediği korkunç bir yerdir “Mahşer”.

“Mîzân” terâzisinde tartılır hayır ve şer.

Şimdiden o gün için amel etmiyen insan,

Öyle pişmân olur ki, anlatamaz hiç lisân.

Ömür çok az, iş mühim, hem çok zordur o “Hesap”.

Günâhı çoğaltma ki, çetindir zîrâ azap.

Malın, mülkün, makamın olsa da bugün fazla,

Lâkin “Mahşer yeri”nde bakmazlar buna aslâ.

Çünkü malın, paranın, ogün olmaz değeri.

Görür herkes karşılık, ne ise amelleri.

Ey insan bilmiş ol ki, sen “Başıboş” değilsin.

O gün her amel için, bir bir hesap verirsin.

Her ne iş işledinse bir ömür müddetince,

Hep “Amel defteri”ne yazıldı ince ince.

“Mîzân”da tartılacak işbu amellerin hep.

Günâh ağır basarsa, ne olur hâlin acep?

Hem o gün bulamazsın kaçacak bir yer dahî.

Sen bunların hepsini göreceksin Vallahi.)