04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Süfyân-ı Sevrî “Rahmetullahi Aleyh”

DÜNYÂ,ÜÇ GÜNDÜR

Allah adamlarından bir zâttı o elbette.

Aslâ tâviz vermedi islâma tâbiyette.

“Ölüm” hastalığında, çok karnı ağrıyordu.

Bu sebeple abdesti, sık sık bozuluyordu.

Fakat tekrar alırdı her abdest bozuluşta.

En ufak bir gevşeklik etmedi bu hususta.

O, “Abdestli” ölmeyi arzu ediyordu hep.

Çok abdest almasına, bu idi asıl sebep.

Bu yüzden “Altmış defâ” abdest aldı o gece.

Ve nihâyet vefâtı yakınlaştı iyice.

Buyurdu: (Vakit tamam, indirin yere beni.)

Derhal îfâ ettiler Süfyân’ın bu emrini.

Bu hâli dostlarına söylemek gâyesiyle,

Çıkınca, gördüler ki, cümle halk gelmiş bile.

Girdiler içeriye o ara gelen zevât.

Süfyân, “Allah!” diyerek eyledi Hakka vuslat.

O esnâda, gâibden duyuldu bir ses yine:

(Takvâ sâhibi Süfyân, vâsıl oldu Rabbine.)

Derdi ki: (Asıl îmân, bir “Sevgi”dir, bir “Hâl”dir.

Böyle îmân edene, isyân etmek muhaldir.

Çünkü o, “Âhiret”i düşünür gece gündüz.

Dînin sınırlarını eylemez hiç tecâvüz.

O, “Soba”yı görünce, hâtırlar “Cehennem”i.

Başkası günâh yapsa, ona gelir elemi.

Her nerede, kiminle, ne zaman etse sohbet,

Derdi ki: (Dünyâ fânî, ebedîdir âhiret.)

“Ölüm”ü hâtırlatır o, her arkadaşına.

Zîrâ kapta ne varsa, hep o sızar dışına.

Bir gün de buyurdu ki. (Mütevâzı olunuz.

Zîrâ siz, “Bir damlacık su”dan halk olundunuz.

Sonunda da, “Bir avuç toprak” olursunuz hep.

Böyleyken neyinizle kibredersiniz acep?

Rabbimiz her günâhı affedebilirse de,

“Kibirli” olanları hiç affetmez yine de.

Öyleyse iş çok mühim, anlayın artık bunu.

Çıkarın kulaklardan bu “Gaflet pamuğu”nu.

İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar.

Lâkin o uyanmanın faydası olmaz zinhâr.

“Ölüm” ve “Âhiret”e elbet inanırsınız.

Lâkin nasıl îmân ki, hazırlık yapmazsınız.)

Bir gün de buyurdu ki genç bir talebesine:

(Kötü arkadaşları düşman bil sen kendine.

Bu ömür fırsatını, büyük bir ganîmet bil.

Zîrâ “Ecel” ne zaman gelecek, belli değil.

Bu bapta Resûlullah buyuruyor ki zâten:

“Muhakkak ziyân etti yârın yaparım diyen.”)