04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Ebû Saîd-i Harrâz “Rahmetullahi Aleyh”

ÖLÜMÜ BEKLİYORUM

Kendisinden nasîhat isteyen bir kimseye,

Buyurdu. (Çok konuşmak, zarar verir herkese.

Zîrâ her gün “Kirâmen kâtibîn” melekleri,

Yazar konuştuğumuz bütün kelimeleri.

Eğer azâb ederse birine cenâbı Hak,

O kişi, o azâba müstehaktır muhakkak.)

“Âhiret derdi” ile dertlenmişti velhâsıl.

Hep ölüm ötesini düşünürdü o asıl.

Derdi ki: (Âhireti görsem de şu ânımda,

Bir ziyâdelik olmaz şimdiki îmânımda.)

Devamlı ağlamaktan, uyumazdı çok gece.

“Ölüm” ve “Âhiret”i düşünürdü sâdece.

Ağlamakla geçince çok gece uyumadan,

Bu uykusuzluğunu sordular bir gün ondan.

Dedi ki: (Cehennemin şiddetli harâreti,

Uykumu kaçırmıştır, budur bunun hikmeti.

Bu dehşetli sıcaklık var iken cehennemde,

Rahat uyuyanlara şaşarım şimdi ben de.)

Bir cenâze görseydi, geçerdi kendisinden.

“Âhiret halleri”ni düşünürdü içinden.

“Güç mü alır, kolay mı melekül mevt rûhumu?

Girdiğimde, mezarım sıkar mı vücûdumu?

Suâl meleklerine nasıl cevap veririm?

Sağımdan mı verilir, solumdan mı defterim?”

Hep bunları düşünüp, geçerdi kendisinden.

Ağlayıp yaş akardı her iki gözlerinden.

Bir komşusu var idi evinin tam yanında.

O der ki: (Her gün akşam, ben eve vardığımda,

Ağlama seslerini işitirdim komşunun.

Hep merak ederdim ki: “Ne derdi var ki onun?”

Sabah uyandığımda, bakardım yine ağlar.

Evinden sordurdum ki: “Komşunun ne derdi var?”

Dediler ki: (Bizim bey, ölümü düşünür hep.

Akşam der ki: “Sabaha çıkar mıyım ben acep?”

Sabah da olduğunda, bunu düşünür yine.

Der ki: “Ben çıkar mıyım bu gün akşam vaktine?”)