04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Tâhâ-yı Hakkârî “Rahmetullahi Aleyh”

EN BÜYÜK ŞEREF

Allah adamlarından, âlim ve evliyâ zât.

Bir gün, talebesine şöyle etti nasîhat:

Eshap, Resûlullahtan ettiler bir gün suâl:

(Kim, insanlar içinde bulur izzet ve kemâl?)

Buyurdu ki: (Ölüm’ü en fazla yâdedendir.

Ve ona hazırlıkta, acele eyliyendir.)

Sordular ki: (Günâhtan etmek için ictinâb,

Ne gibi tedbirleri almamız eder îcâb?)

Buyurdu. (Çıkarmayın “Ölüm”ü yâdınızdan.

Zîrâ “Ecel”, sür’atle geliyor ardınızdan.

Bir de, hiç unutmayın ve bilin ki muhakkak,

Sizin her işinizi, görüyor cenâbı Hak.

“Ölüm”, müslümânlara hediyedir, nîmettir.

Günâhı olanlara, acı bir musîbettir.

Hazırlıklı olursa “Ölüm”e bir müslümân,

Sevinir, ferahlanır eceli geldiği an.

“Îmân” ile gidince, hele o âhirete,

Bayramdır onun için, erer büyük devlete.

Melekül mevt gelerek, söyler ki o mü’mine:

“Hiç korkma, gidiyorsun Erhamürrâhimîn’e.

Cennet seni bekliyor, çok sevin, gülsün yüzün.

Artık hiç olmıyacak sana keder ve hüzün.”

O kişi, bu hitapla olduğunda müşerref,

Erer büyük devlete, bu, ne büyük bir şeref.)

Bir gün de buyurdu ki. (Ey insanlar, bu dünyâ,

Fânî ve vefâsızdır, aldanmayın sakın hâ!

Onun, kim aldanırsa sahte güzelliğine,

Dünyâ ve âhirette yazık eder kendine.

Hem “Akıllı” olmanın, şudur ki alâmeti,

Girmez onun kalbine bu dünyâ muhabbeti.

Her an “Âhiret”ini düşünür aklı olan.

Çünkü iyi bilir ki, bu dünyâ bir imtihân.

Öyle fazla korkar ki cehennemden, ateşten,

Kaçınır titizlikle, günâh olan her işten.

Kışın evde sobaya koyarken kömür, odun,

O anda, hâtırına “Cehennem” gelir onun.

Her nerede, ne zaman sohbet etse bir ara,

“Ölüm” ve “Âhiret”ten bahseder insanlara.

“Ahmak” ise, kaptırır bu dünyâya gönlünü.

Yaşar gaflet içinde, düşünmez “Ölümü”nü.

Zîrâ ahmaklığa da şudur ki bir alâmet,

Kalbinde, bu fânîye besler sevgi, muhabbet.

Bu dünyâ önce “Yok”tu, sonra da “Yok” olacak.

İki yok arasında bir “Hayat”tır bu ancak.

Bir şeyin olacağı “Muhakkak” ise eğer,

Onu “Oldu” bilmeli, zamanlar çabuk geçer.

“Ölüm” de, insan için mutlaka gelecektir.

Öyleyse şimdi onu “Geldi” bilmek gerektir.)