04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Mazhar-ı Cân-ı Cânân “Rahmetullahi Aleyh”

ÖLÜMÜ UNUTMAYIN

Allah adamlarından “Mazhar-ı Cân-ı Cânân”,

Bir mezarın yanından geçiyordu bir zaman.

“Kalp gözü”yle baktı ki, kabirde bir “Kadın” var.

Melekler, o kadına çok azap yapıyorlar.

Düşündü ki: “Acabâ bu kadın kâfir midir?

Yoksa îmânı var da, günâhkâr biri midir?”

Önceden okuduğu bir tek “Hatm-i tehlîl”in,

Yâni yetmişbin âdet Kelime-i tevhîd’in,

Sevâbını, kadının rûhuna gönderince,

Azaptan kurtularak, gark oldu bir sevince.

Yâni kadın, o anda kurtuldu o azaptan.

Ve kabri, birden bire oldu hep gül gülistân.

Bu zat bir sohbetinde buyurdu: (Ey insanlar!

“Ölüm”ü, yâdınızdan çıkarmayınız zinhâr.

İnsanlar uykudadır, uyanırlar ölünce.

Hesâba çekilirler her şeyden ince ince.

Sonra hâtırlayın ki sık sık “Ölüm”ünüzü,

Ölümü çok düşünmek, uzatır ömrünüzü.

Hattâ “Mevt”i düşünmek, kalpleri ferahlatır.

Dünyâyı düşünmekse, ömrü daha kısaltır.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ey insan, ol ki âgâh,

Hiç ummadığın anda, ecelin gelir nâgâh.

İyi bil ki bu dünyâ, bir “Rüyâ”dır ki elbet,

Bu rüyâdan, “Ölüm”le uyanırsın âkıbet.

Bir yere girersin ki, karanlık, dar bir kabir.

Ve suâle çekerler seni “Münker” ve “Nekîr”.

Ebedî kalacağın, iki yer vardır ki hem,

O, ya “Cennet” olacak, ya mâlesef “Cehennem”.

Bunlara, çok yakında olacaksın âşina.

Öyleyse uyan çabuk, al aklını başına.

Bunları düşünmekten, var mı daha mühim iş?

Gafletten uyanmazsan, fecî olur bu gidiş.

Ey dünyâ lezzetine aldanan gâfil insan!

“Ölüm”e hazırlan ki, elinde fırsat şu an.

İnsanları bekliyor “Cehennem”in ateşi.

Öyle şiddetlidir ki, bulunmaz aslâ eşi. 

Bilse idi bunları koyunlarla sığırlar,

Yemeğe, bir lokma et bulamazdı insanlar.

Zîrâ kederlerinden hiç yemezlerdi, hattâ,

Bu yüzden, deri kemik kalırlardı âdetâ.

“Kıyâmet günü” için, şimdiden yap ki azık,

Yanarsın aksi halde, kendine etme yazık.

Hazırlıklı olanın, aslâ olmaz zararı.

“Cennet bahçesi” olur, öldüğünde mezarı.

Biri de, hazırlanmaz ve etmezse hiç esef,

Mezarı, “Cehennemden çukur” olur mâlesef.

Dünyâ ve âhirette mahcup olmamak için,

Af ve mağfiretini dileriz Rabbimizin.)